The Older I Get, The More Everyone Can Kiss My Ass. Was het maar waar. Trok ik me maar niets aan van wat mensen vonden. Echt niet waar. Ik word milder. Waar. Ik denk soms: waar maken anderen (vaak jongeren) zich druk over? Seen it, done it, and have moved on. Maar me nergens iets van aantrekken? Ik hoop (nee, ik bid) dat het ooit nog komt. Lijkt me heerlijk, maar ‘sociale aangepastheid’ is my middle name. Al is niet iedereen het daar mee eens, geloof ik.
Gisteren had ik voor het eerst bijna een senioren uitspraak gedaan. Interessant om te merken dat de ouderdom definitief aan het toeslaan is. Ik zag een skater op de pont, een buitenproportionele koptelefoon op zijn hoofd, skateboard onder zijn arm) die zozeer bij het lopen werd gehinderd door het kruis van zijn broek die op zijn knieën hing, dat hij met x-benen van de pont af schuifelde, dat de woorden : “Is dat niet heel onhandig, zo’n broek?” bijna mijn lippen verlieten.
Thuis zei hubby: “Hadden wij vroeger niet van die superstrakke broeken aan? Dat was ook niet helemaal niet normaal.” Klopt, ik moest zelfs op bed liggen om de rits dicht te trekken. En het zat voor geen meter, vooral die onderbroek niet. O tempora, o mores!
bron foto: overgangstergirls
Ik vind het een mooie uitspraak, geloof er wel in. Niet dat ik me niets van anderen aantrek, maar tegenwoordig ga ik er wel wat nuchterder mee om geloof ik.
Ik had een vriendinnetje dat haar spijkerbroek na het centrifugeren uit de wasmachine haalde, en dan aan deed. Zo droogde hij dan heel mooi strak op, vond zij.
Het leek mij ook een goed idee, maar toen ik het met mijn moeder besprak, waarschuwde zij mij zò voor een blaasontsteking, dat ik daar nu nog bang voor ben…*proest*
Ik herken me wel in de uitspraak; man en ik hebben net onze kleuter van school gehaald en naar een andere school gedaan, omdat we het zat waren om eindeloze gesprekken met juffen enzo te moeten hebben. Vroeger zou ik de strijd zijn aangegaan, nu denk ik: Whatever, talk to the hand!
Fijn weekend!
Wat er klaarblijkelijk in ons gedrag is ingebracht in onze jeugd, laat zich er lastig uit verwijderen. Nee, ik kan ook niet zeggen dat het me allemaal aan mijn r… kan roesten! Maar wat ik wel heel duidelijk merk is dat het me veel minder interesseert dan vroeger. En daar kan ik dan wel weer vrede mee hebben. Vaak vind ik de mensen die het allemaal écht niks kan schelen ook niet de leuksten!
En ja… ik betrap me er ook op dat ik soms met verbazing kijk naar rages in kleding e.d. Maar och: ik woon dan nog in een dorp en jij in DE grote stad:-) !
Janny
Geweldige uitspraak…
Het probleem met ons is dat we best assertief willen zijn, maar door onze moeders (ouders) enorm degelijk en ouderwets zijn opgevoed. Ik tenminste wel, en ik heb vaak meer last van die “goede” opvoeding, dan gemak. Tegelijkertijd val ik mijn Kind er ook mee lastig. Ik heb zeker niet overal sch*t aan, maar ‘t lukt wel steeds beter.