Midlife Me & breien
Posted in life as we know it on Sep 3rd, 2010
‘Er zitten daar drie vrouwen in een hoekje te breien,’ fluister ik tegen mijn vriendin aan een tafeltje in het Ketelhuis.
‘Ach wel nee.’
‘Echt wel.’
Ze draait haar hoofd nonchalant om alsof ze helemaal niet gaat staren naar het breiclubje in de hoek.
‘Dat moet een performance zijn, dat kan niet anders.’
‘Maar dan koop je toch niet van die gigantische breipennen? Die zijn volgens mij hartstikke duur.’
‘Dat is waar. Jij breidde toch ook vroeger?’
‘Ja, vroeger.’
‘Is het weer hip of zo?’
‘Het zal wel.’
‘Maar waarom gaan ze dan in het Ketelhuis met z’n allen breien?’
‘Voor de gezelligheid? Ik breidde vroeger in mijn eentje voor de teevee.’
‘De zaal is open.’
‘Ze drinken er ook wijn bij, dat kan nooit goed gaan. Die laten vast een steekje vallen.’
Na de film Alamar (een kabbeldekabbel film, meteen uit het geheugen gewist).
‘Kijk nou, een wonderbaarlijke vermenigvuldiging heeft plaatsgevonden.’
‘Het zijn er nu negen.’
‘En een man, er zit ook een man te breien!’
‘Ik zie het.’
‘Je hebt gelijk, het moet een performance zijn.’
Een breiende man, het zag er beslist vreemd maar ook wel knus uit. Kunnen er meer mannen in openbare gelegenheden gaan breien, alsjeblieft? Haken is ook goed. Dan kan ik er aan wennen 
