midlife me, over leven tussen jeugd en ouderdom

Midlife Me & live@the library

midlifeme — Mon, 06 Sep 2010 12:58:35 +0000

Achteraf bleek het met de geluidsoverlast van Valtifest best mee te vallen, de wind stond namelijk niet onze kant op. Maar ik had mezelf afgelopen zaterdag uit mijn woonboot weg georganiseerd. Op de NDSM-werf waar ik vlakbij woon, worden namelijk met enige regelmaat feesten gegeven (hartelijk dank Stadsdeel Noord voor een vergunning van twaalf uur!). De ongelukkige omwonenden die urenlang in het boemboem gebonk mogen verkeren trekken zich de haren uit het hoofd, storten zich gillend in het kanaal of verlaten in arren moede hun woonplek omdat ze knotsgek worden van die teringherrie.

Even het schuim van mijn mond vegen.

Anyway, ik had een inspirerende dagbesteding gevonden in “live@the library”, de aftrap voor de Week van het Schrijven, georganiseerd wordt door Schrijven Magazine en Schrijven Online. Voor het luttele bedrag van 7 euro lieten schrijvers zich raadplegen over hun bronnen. Wat moet je weten, kunnen en leren om succes te hebben in schrijven? Bovendien kon je twee workshops van een uur volgen. Ik koos het ‘kort verhaal’ van Ton Rozeman, die ook een interessant blog heeft over hetzelfde onderwerp, Korte Verhalen Blog, en dialogen van Willy Hilverda. Heerlijk om oefeningetjes te doen en met elkaar te praten over het schrijven.

Voor diezelfde paar euro (echt waar voor je geld!) was er ook nog een schrijfwedstrijd (hoofdprijs: alle titels uit de Schrijfbibliotheek en een boekenkast), en een bibliothecaire lunch met broodjes horror, romantiek en fantasy.

Dit was de beginzin van de wedstrijd:
Hij nam haar in de bibliotheek.
“Hoe was het voor jou, schatje?” vroeg ik na afloop aan mijn vrouw.
“Het was geweldig,” antwoordde zij. “Zonder twijfel de beste tien secondes uit mijn leven.”

(cursief is van mij-inclusief de punt achter het woord ‘bibiotheek’)

Schrijf verder in de reacties! Ik daag jullie uit.

Midlife Me & breien

midlifeme — Fri, 03 Sep 2010 19:21:51 +0000

‘Er zitten daar drie vrouwen in een hoekje te breien,’ fluister ik tegen mijn vriendin aan een tafeltje in het Ketelhuis.
‘Ach wel nee.’
‘Echt wel.’
Ze draait haar hoofd nonchalant om alsof ze helemaal niet gaat staren naar het breiclubje in de hoek.
‘Dat moet een performance zijn, dat kan niet anders.’
‘Maar dan koop je toch niet van die gigantische breipennen? Die zijn volgens mij hartstikke duur.’
‘Dat is waar. Jij breide toch ook vroeger?’
‘Ja, vroeger.’
‘Is het weer hip of zo?’
‘Het zal wel.’
‘Maar waarom gaan ze dan in het Ketelhuis met z’n allen breien?’
‘Voor de gezelligheid? Ik breidde vroeger in mijn eentje voor de teevee.’
‘De zaal is open.’
‘Ze drinken er ook wijn bij, dat kan nooit goed gaan. Die laten vast een steekje vallen.’

Na de film Alamar (een kabbeldekabbel film, meteen uit het geheugen gewist).

‘Kijk nou, een wonderbaarlijke vermenigvuldiging heeft plaatsgevonden.’
‘Het zijn er nu negen.’
‘En een man, er zit ook een man te breien!’
‘Ik zie het.’
‘Je hebt gelijk, het moet een performance zijn.’

Een breiende man, het zag er beslist vreemd maar ook wel knus uit. Kunnen er meer mannen in openbare gelegenheden gaan breien, alsjeblieft? Haken is ook goed. Dan kan ik er aan wennen

Midlife Me & Victoria

midlifeme — Tue, 31 Aug 2010 07:33:57 +0000

De sms las: “Kom vanavond naar de Hortus Amsterdam want de Victoria bloeit! Cocktails & rondleidingen. Tot 23:00 uur open.” Dat was waar ook, ik had me opgegeven voor de sms-alert. Daarom stond ik gisteravond in de rij te wachten op de wereldberoemde Victoria, de koningin der waterlelies die zich bij de schemer opent en slechts voor twee nachten haar pracht aan de wereld laat zien. De eerste avond opent ze zich wit, de tweede avond is ze roze en daarna verdwijnt ze onder het water. De kevertjes die zich hebben laten insluiten hebben het nakijken. Spanning, romantiek en avontuur! Maar toen ik eindelijk bij de vijver stond was het enige dat ik kon denken ‘Is dat nu alles?’. Een beetje grote waterlelie. Boeien. Ondankbaar, ik weet het. Midlife blasé maar gewoon niet voldoende onder de indruk van de hype. ‘Waar zijn de cocktails?’ riepen hubby en ik tegen elkaar, maar die waren 8 euro. Dus zijn we maar weer naar huis gegaan en een dvd-tje (Blackadder!) in het apparaat gegooid.

Niet dat de Hortus niet één van mijn favoriete plekken in Amsterdam is.

Midlife me & Io sono l’amore

midlifeme — Sun, 29 Aug 2010 11:08:04 +0000

Wordt er In Real Life (IRL) misschien wat giechelig gedaan over de midlife vrouw die een jonge minnaar heeft (bijvoorbeeld Madonna en Jesus), in de film ‘Io sono l’amore’ is het volmaakt vanzelfsprekend dat Emma, de Russische vrouw van een Italiaanse zakenman, gespeeld door de actrice Tilda Swinton, een verhouding krijgt met een kok, een vriend van haar zoon. Maar misschien is dat ook wel omdat het verhaal er niet zoveel toe doet. Het is de vormgeving die alle aandacht opeist en deze is adembenemend. Ondanks dat heeft de film zeker wel diepgang. Ik weet niet hoe de regisseur het deed maar de beelden die hij liet zien, ontroerden me soms diep. Dat ondanks het feit dat hij niet bepaald het cliché schuwde en ik de bloemetjes en bijtjes tijdens de sexscene tussen Emma en haar kok een beetje too much vond.

Aanrader!

En Tilda Swinton is zoals gewoonlijk geweldig.

Midlife Me & Eva

midlifeme — Thu, 26 Aug 2010 17:32:51 +0000

Vreemd dat vakanties zo snel uit het geheugen verdwijnen. De aangename stilte van het Franse platteland is nog slechts een voetnootje in mijn huidige staat van zijn. Hetzelfde kan helaas niet gezegd worden van de drie en halve kilo extra gewicht die ik van de vakantie mee terug nam. Ik moet constateren dat de platte buik van weleer tot een pronte Rubens ronding is verworden.

Het nadeel van het paradijs is namelijk dat de slang nooit ver weg is. Tijdens de tweede week van onze vakantie waar we bij vrienden verbleven, nam deze listige verleider eerst de vorm aan van een fluwelen stem die zo rond half twaalf een belangstellende vraag stelde.
‘Zin in bubbels?’
Zeg dan maar eens nee.
Daarna verschenen als bij toverslag de heerlijkste gerechten op tafel. Fantastisch als de ene helft van het bevriende echtpaar een ‘chef’ is, maar zeg dan nog maar eens ‘nee’. Na minstens twee andere wijnen was er die dag alleen nog maar de lunch voorbij.

Ik geef toe dat ik ‘nee’ had kunnen zeggen. Nee tegen goddelijke wijnen. Nee tegen glorieuze stinkkazen. Nee tegen goddelijke spijzen. Ik had zoveel dingen kunnen laten in dit leven. Had ik een andere keuze gemaakt dan onze oermoeder toen er haar een smakelijk hapje werd gepresenteerd? Ik laat het aan de lezer van dit blog het antwoord zelf te bepalen. Morgen ga ik mij echter weer aanmelden bij de Weight Watchers online (wat zou ik zonder ze moeten?). Ik beschik heus wel over zelfdiscipline. Voor een week of twee op zijn minst.

Morgen trek ik tegen de overtollige kilo’s ten strijde. Hiha!

Midlife Me & Old Spice Man

midlifeme — Mon, 23 Aug 2010 21:39:48 +0000

‘Old Spice’ is dat niet dat hele opdringerige geurtje waarmee jongens zich in mijn dansschooltijd dusdanig rijkelijk besproeiden dat ik tijdens de Engelse wals zowat in hun armen flauwviel? Zou hubby moeten ruiken als een Old Spice man? Voordat ik onderstaande video zag, was het antwoord nog beslist ‘nee’!

Nu is het een volmondig: JA. Old Spice Man schittert niet alleen in bovenstaande filmpje, hij reageert bovendien op vragen, tweets, etc. Hieronder een paar van zijn video reacties.

Old Spice Man reageert op een vraag van Laiba op Yahoo Answers: “Is it dangerous if a snake licks ur skin? A snake moved his tongue on my foot today, it was avery small, baby snake. I am okay but can it be dangerous?”

Old Spice Man reageert op een bewonderaarster.

Het zijn er slechts twee, het waren er veel meer. En dit is de laatste reactie van Old Spice Man.

Kortom, een bijzonder succesvolle reclame campagne van Old Spice maakt het opdringerige geurtje van weleer plotseling ‘cool’ en ‘sexy’. Knap gedaan. Een aantrekkelijke man is leuk, maar in combinatie met humor onweerstaanbaar. Dat vinden vrouwen althans. Ik ben benieuwd of de campagne ook is aangeslagen bij mannen. Toch de beoogde doelgroep. Of kopen vrouwen de geurtjes voor hun mannen?

link: Old Spice Videos

Midlife Me & stilte

midlifeme — Thu, 19 Aug 2010 15:36:40 +0000

HWH (His Weird Hairdo) Geert Wilders moet zich in Den Haag zich in zijn handen knijpen, want ook in het buitenland verloochen ik mijn Nederlandse volksaard niet: als ik de mogelijkheid zie, zet ik mijn voeten op de trappers van een fiets. Ook in Normandië suis ik over bospaadjes naar beneden na eerst overigens de hellingen als een overwerkt karrenpaard te hebben beklommen. Het gaat me echter om de afdaling: ik knijp hard in de remmen, laat de wielen het werk doen, kijk om me heen naar het lieflijke landschap, glooiende weides, yada, yada, en hoor alleen de wielen van mijn fiets en verder niets. De Fransen bezitten over iets dat ik hen in hoge mate benijd: la silence.
Heel opvallend dat een land dat over die verrukkelijke afwezigheid van geluid beschikt, niet in restaurants en terrassen ter compensatie de muzak luid laat blèren zodat je er overheen moet schreeuwen, zoals ik maar al te vaak in koud kikkerland moet doen. Of dat de Fransen op lantaarns muziekboxen installeren zodat de teringherrie je overal gezellig begeleidt. Niets van dat al. Nederlanders staan bekend als een luidruchtig volkje. En lawaai genereert blijkbaar lawaai.

Midlife Me & brasserie

midlifeme — Mon, 16 Aug 2010 08:07:26 +0000

‘We gaan toch niet naar die brasserie waar al die dronkaards al in de vroege ochtend wijn naar binnen hijsen, he?’
‘Ach, laten we het gewoon proberen.’
De eetzaal van de brasserie zit geruststellend vol. We vinden nog net een plaatsje op het terras.

‘Die salade wilt u niet nemen,’ zegt de enigszins loensende (of is hij beschonken?) ober in het Frans, ‘Engelsen houden niet van olijfolie.’
Ik kijk hem stomverbaasd aan.
‘We komen niet uit Engeland, ‘ zegt hubby behulpzaam naast me. ‘Nous sommes de Pays Bas.’
‘Bien. Une salade Charleston.’
‘Non. Non. Une salade ‘l Estival.’
Ik werp een blik op zijn aantekeningenboekje. De salades staan er godzijdank correct in. Verder kijk ik niet. Een minuut later zet hij een biertje voor me neer dat ik niet besteld heb.

De salade is werkelijk uitstekend: buffelmozzarella, fantastische tomaten, salade, basilicum, brood erbij. En voor maar zes euro. Na de maaltijd presenteert zich een kleine man zich aan onze tafel, zijn witte tennissokken heeft hij over zijn blauwe trainingsbroek getrokken, de trui die het geheel complementeert is een volledige mismatch en hij is duidelijk dronken. Hij komt onze tafel afruimen. Dat is althans bedoeling. Hij wankelt tussen onze tafel en het restaurant met slechts een of twee items per keer. Ondertussen richt hij telkens het woord tot ons in een mummelend soort Frans waar we geen lettergreep van verstaan. Misschien ook omdat het tipje van zijn tong voortdurend zijn neus probeert te bereiken.

Al die wijn. Het moet toch beslist slecht zijn voor een mens.

Midlife Me & kamperen

midlifeme — Wed, 11 Aug 2010 17:09:47 +0000

Caravans (ook sleurhutten genoemd) zijn helemaal uit, de camper – heb ik gemerkt – is helemaal hot, vet, gangster, whatever. De gemiddelde midlife vrouw k(r)ampeert niet meer: zij bevindt zich –op zijn minst – in een geriefelijk en luxueuse kampeerbus. Nu behoorde ik helaas zelf niet tot de gelukkigen die acht lange nachten lang comfortabel in een superbedje sliepen, of zelfs in een caravan, nee zelfs niet in zo’n leuk iglo tentje op een giga luchtbed dat elektrisch wordt oppompt. Ik sliep in een tentje dat zo solide was en betrouwbaar en ook zo oud dat Jeanne d’Arc zelf het had kunnen gebruiken in haar strijd tegen de Engelsen. Mijn midlife heupen draaide ik ’s nachts op zo’n self-inflatable matje dat niet verder dan tot mijn lies reikte en mijn lichaam raakte elke nacht weer verstrikt in de lakenzak van fijn Egyptisch katoen. En daar zit meteen de crux van het verhaal want kamperen viel me overdag best mee, lekkere frisse lucht, snoet voortdurend in de zon maar het is de nacht die me opbrak, want de gemiddelde midlife vrouw moet toch minstens twee keer per nacht naar de toilet, en deze midlife vrouw zeker.

Het scenario is altijd dezelfde. Het begint met het ontwaken en de constatering dat mijn heup zwaar op de grond drukt. Dan wring ik me uit de lakenzak, rits de slaapzak open, grijp mijn bril op de tast, grabbel naar mijn H&M Mickey Mouse pyjama, want no way ga ik in mijn nakie naar het toiletgebouw. Niet bepaald een sinecure om het broekje en het shirt in de beperkte aardedonkere ruimte aan te trekken. Vervolgens sjok ik naar de plee onder de sterrenhemel. Bij het toiletgebouw staat meestal een tiener somber sigarettenrook naar de potten te blazen, een fles Pastis naast hem en luisterend naar zijn mobieltje. Hij negeert me straal, ongetwijfeld omdat hij onder liefdesverdriet gebukt gaat. Ik klap de deuren één voor één open totdat ik een wc heb gevonden waar nog wat toiletpapier hangt en waar de geur van urine net iets minder pregnant is dan bij de collega´s. Als ik mijn handen was en in de spiegel kijk constateer ik dat ik mijn Mickey Mouse pyjama al weer binnenstebuiten en achterstevoren heb aangetrokken. Zucht. Ik sjok terug en lig minstens een uur van alle opwinding wakker.

Ga ik nog een keer met de tent k(r)amperen? Misschien in een parallel universum

Midlife Me & la France

midlifeme — Tue, 10 Aug 2010 09:51:30 +0000

In Frankrijk kun je in een restaurant een drie gangen menu voor 14 euro bestellen dat om te smikkelen en smullen is. Je kunt in elke willekeurige supermarkt Camembert au lait cru kopen en deze smakelijke stinkkaas elke ochtend op een knapperig stokbroodje smeren. De woeste kustlijn van Bretagne, de zee die wild tegen de rotsen aan beukt, het zilte water dat verweesd opspat, de vergezichten bij de Mont St Michel, een fuchsiarode zon in een azuurblauwe zon te zien zakken, het is allemaal très bien. Maar waarom, oh waarom, is er in heel Bretagne geen Internetcafé te bekennen? In het toeristenstadje Saint Malo, waar ik dichtbij verbleef en dat de aanblik bood van een Asterix en Obelix dorp tijdens Obelix & Co., waar crêperies en kledingzaken de plaats in hadden genomen van vishandels en menhirhouwerijen, was geen wireless te bekennen. De moderne midlife vrouw (ik dus) moest acht lange dagen lang op een houtje bijten.

Rare jongens, die Fransen.

Kust van Bretagne.

Morgen meer over het k(r)amperen.