Ik weet niet hoe met jullie zit, maar mijn vertrouwen in banken is tot een absoluut nulpunt gedaald. Het was al erg genoeg dat ze – met mijn geld – beleggen in clusterbommen, het milieu naar de ratsmodee helpen en Derde Wereld Landen klein houden. Maar sinds de kredietcrisis komt het vermoedelijk nooit meer goed. Toen ik nog bankierde bij de Postbank had ik nog het naïeve idee dat alles om mij draaide: de klant. Inmiddels weet ik beter. Het gaat helemaal niet om de klant, het gaat alleen maar om geld, geld, geld en om de ego’s van de bankiers zo groot mogelijk op te blazen.
Nu ben ik niet geheel en al machteloos. Ik heb geld (heel weinig en al helemaal niets nu ik onbezoldigd literair thriller schrijfster ben) maar kleine beetjes maken veel. Met de Eerlijke Bankwijzer kun je zien hoe goed je bank het doet op het gebied van het klimaat, natuur, mensenrechten, wapens, corruptie en betrouwbaarheid. Voldoet een bank niet aan milieunormen? Geld weghalen! Hoelang houdt de aarde anders deze roofbouw nog vol? Ik pleit voor een onverbiddelijk en onmiddellijk lik op stuk beleid.
Oh, wat erg. Ik kan het niet langer aanzien. Wat erg. Wat vreselijk. Ik ben van de televisie weggelopen. Oh. Oh. Sven is vergeten te wisselen. Ik kan het niet aanzien. Wat een deceptie. Wat vreselijk voor die knul. Ik kan het niet aan. En die Koreaan verdient het niet.
Ik ben naar een medium geweest. Wat!? Ja, het zit zo: hubby en ik waren een weekendje weg – just the two of us – Adje moest zichzelf maar redden. We waren in een klein stadje in het noorden van het land. Vrijdagavond in een kleine stadje in het noorden van het land: uitgestorven straten, het was donker, het was duister, het sneeuwde en er was HELEMAAL NIETS te doen. Heel apart. Helemaal niets? Nou ja, er kwam dus wel een medium in een achteraf zaaltje van een hotel. Wij er naar toe. Het was afgeladen. Het hele kleine stadje in het zaaltje gepropt. Het medium bleek een rondbuikige grootstedeling te zijn, die IRL nog geen kilometer van ons vandaan woont. Op het afgedekte biljart konden we voorwerpen neerleggen van personen die ‘over’ waren gegaan. Toevallig had hubby iets bij zich. Ik niet, maar – ik had het me moeten realiseren – plaats me in een zaal waar publieksparticipatie o.i.d. wordt verwacht en ik ben ALTIJD de pineut. Bij de Blue Man Group stond ik bijvoorbeeld maar liefst twintig minuten op het podium. Dus had de gene zijde mij ook een en ander mee te delen. Wat ik me herinner: ik ben te rationeel, te analytisch, ik moet me meer ontspannen (ik BEN heel ontspannen, ja nu toevallig niet (ik ben chagrijnig), maar meestal ben ik zeer relaxed – niet werken, ik kan het iedereen aanraden!), mij werd aangeraden mijn fiets met bloemetjes te versieren en met kinderen te gaan werken. Nu ben ik midlife, ik laat mij geen knollen meer voor citroenen verkopen en ik laat al helemaal niet meer de eerste de beste mij dingen over mezelf vertellen, waar ik me niet in kan vinden. Toen vroeg het medium me toen onder welk sterrenbeeld ik was geboren: Tweeling. Toen was alles op wonderbaarlijke wijze verklaard want Tweelingen laten zich niet sturen! Ja, ja. Het had een hoog Asterix & de Ziener gehalte, maar ik kan het als avondje uit aan een ieder aanbevelen!
Adje heeft het druk. Adje is atleet. Adje maalt niet om de sneeuw. Adje traint al sinds de Kerst voor de Olympische Winterspelen. Elke dag stapt hij het kattenluik uit en verdwijnt hij voor een urenlange workout. Hij chilt het liefst in een ijskoude slaapkamer. Zijn kleine snoetje hooghartig afwijzend. De roodgloeiende houtkachel of menselijk gezelschap interesseert hem minder dan niets. Is het dan nu al voorbij tussen Adje en mij? Wat zal ik doen om onze relatie nieuw leven in te blazen? Tonijn op mijn gezicht smeren en hem de vis er vanaf laten likken? Net doen alsof ik ziek ben, me onder mijn dekbed verstoppen en wachten tot hij belangstellend komt snuffelen wat er aan de hand is? Voor een ieder met dezelfde problematiek, bekijk het educatieve filmpje How To Put The Spark Back Into Your Relationship With Your Cat.
Ik zag de cameraploeg al staan toen ik de pont opreed met mijn fiets. Ze staan er wel vaker. Twaalf minuten prachtige plaatjes en voldoende mensen die dolgraag hun zegje willen doen voor de camera. Geen probleem, dacht ik, ik draai mijn rug er naar toe, hang over de railing en zal volkomen ongestoord naar het groene water en de dwarrelende sneeuwvlokken kunnen staren. Nog geen seconde van de kade los, werd ik op mijn schouder getikt.
‘Mevrouw, wilt u meedoen aan een documentaire over liefde en afscheid?’
Ik keek naar vier jonge gezichten, studenten van de filmacademie. Het zou in besloten kring te zien zijn, en verder niet. Ach, dacht ik, waarom niet. Waarom altijd maar ‘nee’ zeggen? Vijf minuten later wist ik weer precies waarom ik eigenlijk had moeten weigeren. Liefde en wanhoop is voor mij een fatale combinatie.
Ik sprak met een brok in mijn keel over mijn eerste liefde, ze vroegen me een mooie afscheidsbrief voor te lezen, waardoor ik na vijf minuten al heftig geëmotioneerd voor de camera stond. Ik ben nog net niet in snikken uit gebarsten, maar het had niet veel gescheeld. Wonderlijk, want ik ben sinds langere tijd gelukkig in de liefde. Maar voor die camera voelde ik plotseling weer dat liefde ook onmogelijk, wanhopig, hunkerend en oneindig pijnlijk kon zijn en dat het het belangrijkste is in een mensenleven. Twaalf minuten, ik moest er de hele dag van bij komen.
Ze zijn te schattig voor woorden, ze zijn van het hondenras Shiba Inu, ze zijn zoet en ze zijn wereldberoemd. De eerste worp was een Internet sensatie. In Amerika werd er nauwelijks nog gewerkt – als ik de verhalen mag geloven – maar volgde men ademloos de geeuwen, het gescharrel en het slapen van de kleintjes. En hete tranen werden geschreid toen ze na drie maanden nog een laatste keer één voor één aan de webcam werden getoond voordat ze het nest verlieten. Dit is al de tweede worp van moeder Kika. De eigenaren (Mr. Feet en Mrs. Shoes) zijn volkomen anoniem gebleven. Ook bijzonder (en sympathiek) in dit ‘reality’ tijdperk. Probeer te kijken en niet meteen urenlang aan het beeldscherm gekluisterd te zitten. Het lukt mij niet.
Het is ons voorland. Het ziekenhuis, verzorgingstehuis, verpleeghuis. Misschien nu nog niet maar wel ergens in de nabije toekomst. Ben ik te pessimistisch? Misschien wel. Maar het duurt niet zo heel erg lang of wij staan in de frontlinie, klaar om door de man met de zeis onderuit gehaald te worden. Maar misschien is het wachten wel ondraaglijk of – in sommige gevallen – weinig zinvol. Beter is het dan, of lijkt het, om zelf er een einde aan te kunnen maken. Een aantal ‘prominenten’, o.a. Hedy d’Ancona, Mies Bouwman en Paul van Vliet, willen “het mogelijk wil maken dat aan oude mensen die hun leven voltooid achten en waardig wensen te sterven, op hun uitdrukkelijk verzoek hulp mag worden geboden.” Nu is het namelijk strafbaar.
Op dit moment zijn er al dik 25.000 steunbetuigingen. Ik heb mijn steun nog niet betuigd. Misschien ben ik nog te jong (een fijne gedachte) om me er echt druk om te maken. En misschien vind ik dat angst voor het onbekende een slechte raadgever is. Kan er dan helemaal niets meer aan Moeder Natuur worden overgelaten? Is het leven maakbaar en de dood oproepbaar? Ik krijg er een beetje de koude rillingen van en ga er lang over nadenken.
Om met een vrolijker noot te eindigen. Een Engelse journalist nam foto’s van het ziekenhuiseten wat hij kreeg voorgeschoteld gedurende zijn maandenlange verblijf in het ziekenhuis en liet zijn lezers raden wat het was. Hilarisch. Jammer genoeg is hij nu weer aan de beterende hand
Wat mannen denken dat vrouwen sexy vinden, verschilt nogal van wat vrouwen zelf vinden. Althans, dat neem ik zomaar maar even aan als ik het volgende lees.
It’s one of the most manly, raw and primitive drumming videos I’ve ever seen. If I were gay or a woman, I think I’d be pretty hot and bothered. Jordan Breindel
link: Urlesque
Het gaat om onderstaande video.
Ik heb de proef op de som genomen. Twee keer heb ik het filmpje gezien en het zal misschien aan mij liggen, Jordan, maar het liet me totaal koud. Mannelijk, rauw en primitief = sexy? Me Tarzan, you Jane = sexy? Volgens mij niet. Onderstaande plaatje komt er wat mij betreft dichter bij.
Mannelijk en gevoelig = sexy. Mannelijk, gevoelig en een lekker kontje = far out!
Wat vinden jullie?
Ik had vanochtend een belangwekkende mededeling te doen. Ik was een vrouw met een missie. Dus sta ik bij de ontbijttafel, priem met mijn rechterwijsvinger naar de filmfolder die ik in mijn linkerhand heb en zeg met een uiterst serieus gelaat tegen de zittende hubby.
“Dit, dit is een hele mooie man.”
Oeps. Ik bedoelde natuurlijk: “Dit is een hele mooie film.” Hubby kwam niet meer bij boven zijn geroosterde boterham. En al was het wel heel fijn dat Colin “Pride & Prejudice” Firth meedeed aan A Single Man – het oog wil ook wat tenslotte – was het veeleer zijn fenomenale spel dat een verpletterende indruk maakte. Bij de openingscène van de film had ik al tranen in mijn ogen, aan het eind wilde ik alleen maar in wild geschrei uitbarsten. Schrijnend verdriet verpakt in een esthetische Tom Ford beleving. Wonderschoon. En hoe komt het dat Julianne Moore er zo oogverblindend mooi uitziet? Oneerlijk! Ze is ouder dan ik.
De folder in kwestie.
Ik ben gek op moord. Althans, ik lees er heel graag over. Geef mij maar een detective, whodunit of literaire thriller en je hebt geen kind aan me. Dat moet ook wel, zonder het genre als mijn broekzak te kennen zou ik nooit deze vermetele poging ondernemen er zelf één te schrijven. Maar wat een vreemd genre. Zelf zal ik (waarschijnlijk) in dit leven nooit kennis maken met een moord, er komen namelijk ongeveer (maar!) twee honderd mensen per jaar in Nederland door een misdrijf om het leven. En ik verkeer (voor zover ik weet) niet in het criminele milieu. Maar waarom lees ik er zo graag over? Ben ik een bloeddorstige gekkin? Dan samen met mij honderdduizenden medelanders. Laten we de Nederlandse grenzen maar gauw op slot doen voor geval we ontsnappen. Nu ligt in het misdaadgenre de verhaallijn min of meer vast: er wordt een moord gepleegd die pijnlijke chaos veroorzaakt, er verschijnt een detective (vaak iemand die groter, slimmer, intelligenter is dan de gemiddelde persoon) die de moord oplost, waarmee de orde wordt hersteld. M.a.w. misschien is het lezen van dit soort boeken een middel om mezelf gerust te stellen, dat geweld niet willekeurig is, dat de wereld een geordend geheel is dat aan morele wetten gehoorzaamt, waarin de kwaden worden gestraft en de goeden worden beloond. Hm. Misschien.
midlife me, over leven tussen jeugd en ouderdom weblog met een persoonlijke, humoristische kijk op midlife (tevens webshop!)
There are 565 Posts and 1,334 Comments so far.
