Midlife Me & The Fellowship of the Vuvuzela
Posted in life as we know it on Jul 11th, 2010
Feitelijk is het Nederlands elftal kansloos vanavond bij de finale: niet alleen heeft Paul de Octopus een Spaanse overwinning voorspeld maar als ook ik vanavond in oranje bloesje voor de buis ga zitten, kunnen we het wel vergeten natuurlijk. De laatste keer dat ik een voetbalwedstrijd keek, speelde het Nederlands elftal tegen Argentinië in die andere WK-finale van 1978. Toen verloren we ook, was het in mijn herinnering net zo warm en barbeknoeiden we die avond in de tuin achter mijn ouderlijk huis terwijl de elf mannen kansloos ten onder ging.
Bijgeloof hoort er bij. Ik heb me laten vertellen dat hordes mannen al wekenlang hetzelfde oranje t-shirt dragen en op de radio hoorde ik een presentator zenuwachtig de correspondent in Zuid-Afrika op het hart drukken om vooral zijn item net zo als de vorige keer te brengen. Toeval bestaat niet, de bal is rond en je weet niet hoe een koe een haas vangt.
De stad kleurt al langzaam helemaal oranje. Daarnet zag ik al hordes op de fiets op weg naar het Museumplein. Over een paar uur zit Nederland met samengeknepen billen en afgekloven nagels voor de buis. Alhoewel ik sterk in de verleiding ben, ga ik toch maar niet de hele wedstrijd zien. Je weet het nooit. Bovendien gun ik het dit elftal wel. Wat zeg ik, ik gun het de natie. We hebben wel een cadeautje verdiend.
En zullen we na afloop al die vuvuzela’s in de prullenbak gooien?
