Ik zag de cameraploeg al staan toen ik de pont opreed met mijn fiets. Ze staan er wel vaker. Twaalf minuten prachtige plaatjes en voldoende mensen die dolgraag hun zegje willen doen voor de camera. Geen probleem, dacht ik, ik draai mijn rug er naar toe, hang over de railing en zal volkomen ongestoord naar het groene water en de dwarrelende sneeuwvlokken kunnen staren. Nog geen seconde van de kade los, werd ik op mijn schouder getikt.
‘Mevrouw, wilt u meedoen aan een documentaire over liefde en afscheid?’
Ik keek naar vier jonge gezichten, studenten van de filmacademie. Het zou in besloten kring te zien zijn, en verder niet. Ach, dacht ik, waarom niet. Waarom altijd maar ‘nee’ zeggen? Vijf minuten later wist ik weer precies waarom ik eigenlijk had moeten weigeren. Liefde en wanhoop is voor mij een fatale combinatie.
Ik sprak met een brok in mijn keel over mijn eerste liefde, ze vroegen me een mooie afscheidsbrief voor te lezen, waardoor ik na vijf minuten al heftig geëmotioneerd voor de camera stond. Ik ben nog net niet in snikken uit gebarsten, maar het had niet veel gescheeld. Wonderlijk, want ik ben sinds langere tijd gelukkig in de liefde. Maar voor die camera voelde ik plotseling weer dat liefde ook onmogelijk, wanhopig, hunkerend en oneindig pijnlijk kon zijn en dat het het belangrijkste is in een mensenleven. Twaalf minuten, ik moest er de hele dag van bij komen.
Pffff. heftig, he? Ik had het laatst met een gedicht dat mijn dochter mij liet lezen, ook over de pijn van het afscheid in de liefde. Ik moest WEL huilen, en daarna aan mijn dochter uitleggen dat ik ECHT wel gelukkig ben met haar vader……….
Het is raar met emoties….bij mij worden ze, naarmate er meer gebeurt in mijn leven, steeds minder. Vroeger ‘schoot ik vol’ bij elke film en bij elk boek dat over ‘afscheid’ ging. Nu kom ik vaak niet verder dan een schouderophalen en een ‘that’s life’. Ik ervaar het als een gemis. Ook een afscheid…?
Hoe herkenbaar. De laatste tijd snuf en snotter als een idioot.
Maar eigenlijk nooit als ik aan oude liefdes denk:-) Onlangs bij de Nieuwjaarsreceptie van mijn Paarse Pimpernellen hield ik een kleine speech en voor ik het wist stond ik daar te slikken en heftig mijn keel te schrapen. Belachelijk natuurlijk! En waarom? Ik denk gewoon dat ik erfelijk belast ben. Mijn moeder was ook altijd erg emotioneel en dat vond ik als kind heel vervelend. Ik was dan ook blij dat ik daar niet veel last van had. Tot nu toe dan….. Ik wil het niet, haat het zelfs, maar toch overkomt het me vaker.
heel herkenbaar allemaal…
Ik hou zeer van een potje huilen (ik zou het vreselijk missen), maar eigenlijk liever niet in het openbaar. Toen ik iets dergelijks voor de camera brabbelde (ze bleven maar filmen!) zei de interviewster dat het juist goed was om die ontroering te laten zien. En dat iedereen diep geraakt zou moeten zijn door liefde, o.i.d. Wat ook wel weer waar is. Make love, not war. Maar ik blijf het doodeng vinden mijn ‘softe’ binnenkant te laten zien, i.p.v. de stoere buitenkant. Ik die zin was het een ‘coming out’.