En nog wat dingen …. die ik nodig zal hebben in die grote Nederlandse achtertuin. Ik heb ook nog 140 podcasts Frans Leren gedownload, om mijn kennis op te frissen.
Bretagne, here I come. Je viens!
Jammer dat het Adje Siberisch koud laat dat ik hemel en aarde bewogen heb ‘catsitters’ voor hem te vinden. Hij laat nog zelden zijn schattige snoetje zien. Waarom sloom op de vensterbank zitten als de wereld buiten zo interessant is?
Wat een droppie, dit verstoten stokstaartje. Gelukkig wordt er goed voor hem gezorgd. Een gewaarschuwd mens telt voor twee: let op, hoog schattigheidsgehalte!
It is a truth universally acknowledged, that a single man in possession of a good fortune must be in want of a wife.
Pride and Prejudice door Jane Austen
Als er één boek is dat ik voor langere tijd mee zou willen nemen naar een onbewoond eiland, dan zou het Pride and Prejudice zijn. Ik kan het boek moeiteloos honderd maal of meer lezen. Net zoals Shakespeare wordt Jane Austen in elk tijdperk herontdekt, aangepast en vernieuwd. Ze schreven klassiekers in de juiste zins des woords. Sommige toevoegingen aan P&P zoals een verhitte Colin Firth/Mr Darcy die in de gelijknamige tv-serie in een meertje dook, zijn goddelijk geïnspireerd en in ons collectieve geheugen opgeborgen, andere combinaties zijn misschien minder gelukkig: Pride and Prejudice and Zombies: The Classic Regency Romance – Now with Ultraviolent Zombie Mayhem! Ik heb het niet aangedurfd te lezen.
Onderstaand filmpje is door een Mormoons vriendinnenclubje gemaakt. Het is een combinatie van Pride & Prejudice en de (mannen)film Fight Club. Erg leuk gedaan en geestig!
Ik wist niet beter of een trol is een kwaadaardige dwerg die sprookjes bevolkt, maar ze bestaan echt IRL. In een Internet omgeving is een trol namelijk een persoon die op forums, websites of chatkanalen berichten plaatst met het doel voorspelbare reacties van andere mensen uit te lokken. (bron: Wikipedia)
Als je het slachtoffer wordt van een aanval van deze trollen, ben je zwaar de pineut. Voorbeeld: een Amerikaans meisje, al een beetje beroemd op het Internet omdat ze een affaire zou hebben gehad met de zanger van een emo-band, plaatst een video op het Internet onder de naam Jessi Slaughter waarin ze haar ‘haters’ de les leest (“I’ll pop a glock in your mouth and make a brain slushy.” (glock= pistool (MM)) en vertelt dat ze beter, populairder en knapper is dan hen. Ik had het zelf onmogelijk bij elkaar kunnen verzinnen en daarbij is het arme schaap ook maar elf.
Haar video wordt geplaatst op een of andere ‘message board’ van een afvalputje van het Internet en de trollen zetten de aanval in: ze komen achter haar echte naam, haar adres, pizza’s worden bij haar bezorgd en haar inboxen worden overspoeld door hatemail. Jessi Slaughter doet wat ze niet had moeten doen en plaatst een emotionele video op YouTube, haar vader doet er een schepje bovenop door op de achtergrond haar plaaggeesten uit te gaan schelden en te bedreigen. Koren op de trollenmolen: ze gaan nu helemaal los.
Met als gevolg dat het meisje en haar ouders nu door de politie worden beschermd en al haar Internet accounts zijn gesloten (het zou tijd worden!). De rest van haar leven zal ze worden achtervolgd door deze video’s. Ik krijg er persoonlijk de koude rillingen van. Niet alleen omdat ik vermoed dat er in huize Slaughter vreemde dingen aan de hand zijn als het waar is dat de elfjarige Jessi pornografische afbeeldingen van haarzelf op het web publiceert maar ook omdat trollen nu wereldwijd bloed kunnen ruiken en anoniem iemand in stukken kunnen scheuren. In die zin zou hyena’s een betere benaming zijn.
Dat neemt niet weg dat elke ouder die zich niet in het Internet verdiept en jonge kinderen zonder begeleiding met de webcam laten spelen zijn verantwoordelijkheid niet neemt en zijn kind zonder enige bescherming laat spelen met de boze wolven/trollen/hyena’s in het bos.
O jee. Ik ben sinds langere tijd een tevreden gebruiker van de ecowasbol (blog van 17 mei 2010), maar nu heeft de Consumentenbond in een onderzoek aangetoond dat de werking van mijn groene geinige bol nihil is. De was schoon krijgen gaat veel beter met een gewone dosering wasmiddel dan met de eco bal en 15 ml wasmiddel.
Het gebruik van 15 ml wasmiddel met of zonder bal gaf geen enkel verschil.
Conclusie: minder vuile was kan je prima schoonwassen met minder wasmiddel dan de fabrikant aangeeft maar de wasbol maakt niet aantoonbaar de was schoner. Dat scheelt dan weer voor het milieu, maar daar schiet mijn gekwetste consumentenego niets mee op. Om het maar niet over mijn portemonnee te hebben.
Weer een typisch geval van de nieuwe kleren van de keizer, of niet?
In de BBC programma’s over antiek die ik teveel en te graag kijk, zoals ‘Cash in the attic’, gaat het over mensen vaak in een laatste levensfase die kleiner willen gaan wonen en de spullen willen opruimen die ze gedurende een heel leven hebben verzameld en geërfd. In het Engels noem je dat ‘to declutter’, een mooi woord.
Ik ben er nog niet aan toe.
In de garage staan er een aantal dozen die ik gisteren vastbesloten ging aanpakken. Ik doe ze open, haal alles er uit, fotografeer het en gooi de inhoud vervolgens allemaal weg, dacht ik.
Vreemd hoe herinneringen verdwijnen, ik kan me alleen nog heel vaag voor de geest halen hoe ik opging in een eindeloos poppenspel. Dit is alles wat er over is van mijn verzameling. Het was mijn lievelingspop, een tante breidde er het schattige roze ensemble voor (moeilijk om aan te trekken!) en weer een andere tante (als ik me goed herinner) naaide de klederdracht.
In al haar pakjes en in verschillende poses heb ik mijn lieveling van weleer gefotografeerd in de tuin. Ik heb even bij de grote bruine vuilnisbak gedraald maar haar toen toch maar weer voorzichtig terug gedaan in de doos.
De serie had voldoende goodwill bij mij gekweekt dat ik weinig opwindende gebeurtenissen van Sex and the City I op het filmdoek welwillend heb aanschouwd. Aan het einde van de film was Samantha 50 geworden en reeds lang een midlife vrouw. Zag ze er zo uit? Nee, eerder als een gênant gladgestreken strijkplank. Ik vond dat aspect van de film vermoeiend om naar te kijken en ben Sex and the City II maar niet gaan zien. Ik wacht wel tot het op de beeldbuis komt.
Kun je als vrouw wel ‘fabulous’ over de 50 zijn? Volgens Amerikanen wel. In de USA kan alles namelijk. Er bestaat zelfs een een site: http://www.faboverfifty.com, celebrating Women of Style and Substance. De FOF (fab over fifty) vrouwen zijn zonder uitzondering succesvol en zien er absolutely fabulous uit. Het is maar goed dat ik weet dat ik heel gewoon, niet succesvol en geen CEO van een succesvol bedrijf hoef te zijn, anders was ik terstond in een inktzwarte depressie beland.
Het meest dringende probleem dat deze Amerikaanse supervrouwen hebben – behalve dat ze niet weten welke design kleding ze nu weer eens moeten aan doen – is dat hun kinderen maar niet aan de man/vrouw komen. Niemand wil een relatie met ze. Ik vraag me af waarom. Anyway, op de site is een speciale categorie hiervoor: Date my single kid.
Ben ik een FOF vrouw?
Nee!
Ik heb de big 5 oh namelijk nog niet bereikt.
Ik mis Arjen Robben in het meesterlijke filmpje “Write the Future”. De naam waar het allemaal om gaat verschijnt pas helemaal op het laatst: Nike. Erg subtiel (en dus heel erg goed).
Feitelijk is het Nederlands elftal kansloos vanavond bij de finale: niet alleen heeft Paul de Octopus een Spaanse overwinning voorspeld maar als ook ik vanavond in oranje bloesje voor de buis ga zitten, kunnen we het wel vergeten natuurlijk. De laatste keer dat ik een voetbalwedstrijd keek, speelde het Nederlands elftal tegen Argentinië in die andere WK-finale van 1978. Toen verloren we ook, was het in mijn herinnering net zo warm en barbeknoeiden we die avond in de tuin achter mijn ouderlijk huis terwijl de elf mannen kansloos ten onder ging.
Bijgeloof hoort er bij. Ik heb me laten vertellen dat hordes mannen al wekenlang hetzelfde oranje t-shirt dragen en op de radio hoorde ik een presentator zenuwachtig de correspondent in Zuid-Afrika op het hart drukken om vooral zijn item net zo als de vorige keer te brengen. Toeval bestaat niet, de bal is rond en je weet niet hoe een koe een haas vangt.
De stad kleurt al langzaam helemaal oranje. Daarnet zag ik al hordes op de fiets op weg naar het Museumplein. Over een paar uur zit Nederland met samengeknepen billen en afgekloven nagels voor de buis. Alhoewel ik sterk in de verleiding ben, ga ik toch maar niet de hele wedstrijd zien. Je weet het nooit. Bovendien gun ik het dit elftal wel. Wat zeg ik, ik gun het de natie. We hebben wel een cadeautje verdiend.
En zullen we na afloop al die vuvuzela’s in de prullenbak gooien?
Bijna aangereden door een brommer op een fietspad.
‘He,’ gil ik. ‘Jij moest stoppen. Er staan daar haaientanden.’ Ik zwaai wild met mijn rechterarm.
Hij staart me boos aan van onder zijn helm.
‘Helemaal niet.’
‘Kijk dan.’
‘Volgens mij heb jij stront in je ogen.’
Hij spurt weg.
‘En volgens mij ben jij een aso,’ schreeuw ik naar zijn rug.
Even verderop staat de brug omhoog. De brommer staat vlak vooraan bij de rood-witte slagboom. Ik ga langzaam fietsen, maar moet toch afstappen. Niet te dichtbij, maar ook niet te veraf. Ik ben geen doetje namelijk. De gemotoriseerde aso draait zich om, vangt me met zijn woedende blik en gaat me doordringend aanstaren. Ik doe alsof ik hem niet zie. Er landt een vliegje op mijn hand. Ik blaas hem opzichtig weg.
Dat zou tijd worden. De brug gaat omlaag.
De brommer draalt een halve seconde als de slagboom omhoog staat, alsof hij iets van plan is. Dan zet hij zich in beweging. Eindelijk. Verstandig van hem. Ik had diverse scenario’s in gedachten en in geen enkele kwam hij er echt goed vanaf.
midlife me, over leven tussen jeugd en ouderdom weblog met een persoonlijke, humoristische kijk op midlife (tevens webshop!)
There are 563 Posts and 1,323 Comments so far.
