Midlife Me & voltooid leven
Posted in life as we know it on Feb 11th, 2010
Het is ons voorland. Het ziekenhuis, verzorgingstehuis, verpleeghuis. Misschien nu nog niet maar wel ergens in de nabije toekomst. Ben ik te pessimistisch? Misschien wel. Maar het duurt niet zo heel erg lang of wij staan in de frontlinie, klaar om door de man met de zeis onderuit gehaald te worden. Maar misschien is het wachten wel ondraaglijk of - in sommige gevallen - weinig zinvol. Beter is het dan, of lijkt het, om zelf er een einde aan te kunnen maken. Een aantal ‘prominenten’, o.a. Hedy d’Ancona, Mies Bouwman en Paul van Vliet, willen “het mogelijk wil maken dat aan oude mensen die hun leven voltooid achten en waardig wensen te sterven, op hun uitdrukkelijk verzoek hulp mag worden geboden.” Nu is het namelijk strafbaar.
Op dit moment zijn er al dik 25.000 steunbetuigingen. Ik heb mijn steun nog niet betuigd. Misschien ben ik nog te jong (een fijne gedachte) om me er echt druk om te maken. En misschien vind ik dat angst voor het onbekende een slechte raadgever is. Kan er dan helemaal niets meer aan Moeder Natuur worden overgelaten? Is het leven maakbaar en de dood oproepbaar? Ik krijg er een beetje de koude rillingen van en ga er lang over nadenken.
Om met een vrolijker noot te eindigen. Een Engelse journalist nam foto’s van het ziekenhuiseten wat hij kreeg voorgeschoteld gedurende zijn maandenlange verblijf in het ziekenhuis en liet zijn lezers raden wat het was. Hilarisch. Jammer genoeg is hij nu weer aan de beterende hand 
