Midlife Me & afscheid
Posted in life as we know it on Feb 16th, 2010
Ik zag de cameraploeg al staan toen ik de pont opreed met mijn fiets. Ze staan er wel vaker. Twaalf minuten prachtige plaatjes en voldoende mensen die dolgraag hun zegje willen doen voor de camera. Geen probleem, dacht ik, ik draai mijn rug er naar toe, hang over de railing en zal volkomen ongestoord naar het groene water en de dwarrelende sneeuwvlokken kunnen staren. Nog geen seconde van de kade los, werd ik op mijn schouder getikt.
‘Mevrouw, wilt u meedoen aan een documentaire over liefde en afscheid?’
Ik keek naar vier jonge gezichten, studenten van de filmacademie. Het zou in besloten kring te zien zijn, en verder niet. Ach, dacht ik, waarom niet. Waarom altijd maar ‘nee’ zeggen? Vijf minuten later wist ik weer precies waarom ik eigenlijk had moeten weigeren. Liefde en wanhoop is voor mij een fatale combinatie.
Ik sprak met een brok in mijn keel over mijn eerste liefde, ze vroegen me een mooie afscheidsbrief voor te lezen, waardoor ik na vijf minuten al heftig geëmotioneerd voor de camera stond. Ik ben nog net niet in snikken uit gebarsten, maar het had niet veel gescheeld. Wonderlijk, want ik ben sinds langere tijd gelukkig in de liefde. Maar voor die camera voelde ik plotseling weer dat liefde ook onmogelijk, wanhopig, hunkerend en oneindig pijnlijk kon zijn en dat het het belangrijkste is in een mensenleven. Twaalf minuten, ik moest er de hele dag van bij komen.
