Alle 30 video’s van de “30 day song challenge by female artists” achter elkaar.
Het viel beslist niet altijd mee om liedjes te vinden voor deze 30 day song challenge gevuld met slechts vrouwelijke artiesten. Vrouwen mogen wel wat dominanter zijn in de pop business. Alhoewel, de megasupersterren zijn vaak vrouwen, Madonna, Beyoncé en Lady Gaga, vrouwen die keihard werken en precies weten wat ze willen. Met wat hulp van La Kakel, Tall Dark Stranger en Soulbrother Remco is deze lijst uiteindelijk tot stand gekomen. Hier boven kun je de liedjes van de vrouwen achter elkaar zien en beluisteren. Hieronder een overzicht van de blogjes over de liedjes. Om op je gemak nog eens na te lezen.
Eerlijk gezegd intereseert popmuziek me geen bal. Ik beschouw het als een muzikaal behang waar ik heerlijk bij kan werken, een hapklaar muzikaal brokje dat ik probleemloos kan vergeten zodra ik me echt concentreer. Maar Lady Gaga vind ik fascinerend. Een verrassende combi van (video)kunstenares, buitenbeentje, commercieel succes en crowdpleaser. Dat ze zo’n enorm succes heeft mag een wonder heten, voor hetzelfde geld was ze altijd aan de rafelrand van het muzikale gebeuren blijven hangen. Niet alle video’s die ze maakt spreken me aan, sommige liedjes vind ik ronduit saai, iets anders valt ook niet te verwachten van iemand van mijn leeftijd (ha, eindelijk kan ik dit soort uitspraken doen – maar wel oppassen, dat ik winkelmeisjes ga vertellen dat ik eigenlijk een heel gek mens ik ben), maar ik vind Lady Gaga gewoon leuk. Basta. Dus als sluitstuk van deze 30 day song challenge Lady Gaga in een a-capella versie van ‘Born this way’.
Een interessante vergissing: ik was mijn lijst van 30 dagen song challenge aan het doornemen, toen mij opviel dat ik ‘day 23 – a song that you want to play at your wedding’ geheel en al had overgeslagen. Nu ben ik niet getrouwd, ben al diverse keren ten huwelijk gevraagd, maar het toeval wil dat net als de vraag verwachtingsvol in de lucht hangt, ik net de was wil ophangen of Adje zijn kopje heel zoet houdt en geen tijd heb voor beuzelarijen. Andersom heb ik de vraag ook wel eens ‘gepopt’ en nul op het rekest gekregen. En nu dit? Onderdruk ik mijn latente bruidsgevoelens, smacht ik toch naar die witte jurk? En wil ik dat het liefst in een ‘reality’ programma doen? Ik laat het aan mijn bloglezers over om te bepalen ; )
Eerst dacht ik aan dit liedj uit mijn kindertijd. Toen was ik 8 jaar oud.
Maar toen dacht ik hieraan. Wat meer power (alhoewel Melanie qua inzet ook van wanten weet), het staat me beter bij en … ik had mijn haar indertijd net zoals Suzi Quatro. Ook niet onbelangrijk.
Het is geen schuldgevoel, maar het komt er in de buurt. Steeds vaker (het zal wel de leeftijd zijn) ben ik me er van bewust dat ik als blanke relatief rijke westerling helemaal niets te klagen heb en dat ik niet in een hoek van deze wereld ben geboren waar de klappen vallen. Zoals in Syrië, Rwanda, Joegoslavië, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ter illustratie van het onrecht dat je ten deel valt als je in de verkeerde kleur huid geboren bent of op de verkeerde plek het ontroerende lied ‘Strange Fruit’ van Billie Holiday.
Mijn stem was mijn instrument. Twintig jaar geleden toen ik nog zanglessen had. Jammer dat ik toen niet een blog bijhield, de lessen en ook mijn zangleraressen zijn zo’n beetje in de mist van de tijd verdwenen. Ik kan de eerste me helemaal niet meer voor de geest halen en van de rest ben ik de naam vergeten. Was ik daarmee in deze tijd een kandidaat voor The Voice, Holland’s Got Talent en al die andere debiele talentenshows geweest? Nee zeg, ik zong uitsluitend het klassieke repertoire, populaire nummers hadden helemaal niet mijn belangstelling. Ik kan het ook niet helpen, zullen we maar zeggen.
Maar uitzonderingen bevestigen de regel. Toendertijd wilde ik ontzettend graag ‘Memory’ van de musical Cats goed kunnen zingen. Geen tien paarden kunnen mij een Van der Ende musical binnenslepen maar om redenen die me totaal ontgaan, vind ik dit nummer prachtig en ontroerend. Dus ik heb het gestudeerd en gezongen maar nowhere near zo mooi als Barbra Streisand dat doet en zo had ik het gewild natuurlijk
TDS: Ja, dat kan ik bij dit liedje. Mijn huisgenoten zijn er helemaal gek van geworden toen ik net mijn eerste piano had. Melodie in de rechterhand, links wat akkoordjes eronder, steeds iets te laat of net mis natuurlijk – meer dan een toets tegelijk blijft moeilijk op de piano.
Hoe dan ook, heeft een van jullie wel eens van Rina Ketty gehoord? Voor mij was ze nieuw, maar ze is degene die J’attendrai tot een hit heeft gemaakt. Voor de huidige oren begint het te vervelen bij het tweede couplet – ik begrijp nu de irritatie van degenen die toen naar mijn pianospel moesten luisteren. Rina zingt het wel ragfijn.
REMCO: Een liedje waar ik altijd om moet lachen is ‘Malambo No. 1’ van Yma Sumac (1922-2008). Deze Peruaanse zangeres was razend populair in de jaren ’50 en ’60, wereldwijd (Prins Bernhard was bijvoorbeeld dol op haar). Ze had een bereik van vijf octaven (!) en haar nummers zijn vaak erg vreemd, met een soort grommende ondertonen en gillende boventonen, soms in één nummer. Aan het eind van haar leven was ze opeens weer populair doordat de lounge-generatie haar in de jaren ’90 herontdekte. Ook kwam haar muziek in films terecht, onder meer in ‘The Big Lebowski’ en ‘Confessions of a dangerous mind’.
Toen ik met mijn vriend op Chios was draaide de eigenaar van ons pension elke ochtend ‘Malambo No. 1’ bij het ontbijt, onze dag kon niet meer stuk…
Op Youtube vond ik een filmpje van ‘Kill Bill 2′ met de muziek van Yma Sumac, al zat die muziek helemaal niet in de film! Er is helaas geen beeld van Yma die ‘Malambo No. 1′ zingt.
“Therefore, send not to know
For whom the bell tolls,
It tolls for thee.”
John Donne
Weinig dingen zijn zeker in dit leven, zegt men, slechts belastingen en de dood. Terwijl ik over een begrafenislied aan het mijmeren ben, plopt de herinnering aan de film Orfeo Negro als een maiskorrel in mijn geheugen. Ik weet niet meer wanneer ik hem heb gezien, vast niet in de bioscoop, hij is uit 1959, maar waarschijnlijk zat ik alleen ‘s avonds in mijn ouderlijk huis op de beige bank met roestbruine en donkerbruine ribbels naar de beeldbuis te staren zoals wel vaker. Het is een film in zwart-wit, een contrast dat hoort bij de dood. Een beetje de madeliefjes naar boven duwen bestaat immers niet. De heldin van de film, Eurydice, vanzelfsprekend mooi en jong, niet alleen wanhopig verliefd op Orfeo maar ook gekweld en op de vlucht voor haar belager, de Dood, wordt tenslotte door de laatste meegenomen. Curieus dat ik me mijn ontroering bij die laatste scenes (als zij voor haar leven vecht) na al die jaren zo goed herinner. Zwart-wit is ook de voorkant van de LP (ja,ja, jongens en meisjes) Das Lied von der Erde van Gustav Mahler. De alt, Kathleen Ferrier, leed al aan kanker toen ze deze opnamen in 1952 maakte en het laatste lied ‘Der Abschied’ zong.
Ik zou willen dat dit lied in die uitvoering op mijn begrafenis werd gespeeld en dat iedereen volschiet zoals ik dat altijd doe als ik het hoor, want er klinkt niet alleen het ontzag voor dat mysterieuze onvermijdelijke fenomeen in door maar ook de acceptatie. En daar gaat het om, nietwaar? Te aanvaarden dat inherent aan het leven de dood is.
Hm, misschien is het beter naar ‘Der Abschied’ te luisteren tijdens het sterven zelf. Lijkt me prachtig. Een einde zoals in de film. Of is dit wat al te macaber?
REMCO: Aretha Franklin is natuurlijk nog steeds de ‘Queen of Soul’, maar toch hou ik zelf (nog) meer van soulzangeressen die meer kwetsbaarheid in hun stem hebben, zoals Candi Staton, Bettye Lavette en vooral Gladys Knight. Deze zangeres, die vele jaren optrad met haar neven, ‘The Pips’, heeft echt één van de warmste soulstemmen die ik ken. Of ze nu uptempo nummers zingt als ‘Midnight train to Georgia’ of ballads als ‘If I were your woman’, het is altijd loepzuiver en ontroerend. ‘Neither one of us’ is één van haar droevigste liedjes, over een relatie die niet meer loopt. Géén van de partners wil als eerste opstappen…
In het clipje zie je haar live optreden, in 1973, het jaar dat het nummer uit kwam.
Nog 90 dagen te gaan.