“Ik ga niet mee,” klonk het vastbesloten. “Bekijk het maar.”
“Ja maar, ik vind het veel gezelliger als je met ons mee gaat,” protesteerde ik.
“Ik kan best voor mezelf zorgen.” Hij posteerde zich op de wal.
“Nee, dat kan je niet,” zei ik van een afstandje. “Want dan moet Mijn Vriendin voor je zorgen.”
“Ze is anders ook mijn vriendin,” antwoordde Adje en zijn staart wuifde triomfantelijk. Ik had het nakijken. Net toen we naar Duitsland wilden vertrekken voor het Paasweekend.

Met andere woorden, het is tot zijn erwtenbreintje doorgedrongen dat zodra de rieten reismand opengaat, hij op reis gaat. Zodra hij het dit keer in de smiezen kreeg, ging hij er als een speer vandoor. Het moet een wonderbaarlijke vermenigvuldiging van hersencellen zijn, ik kan het anders niet verklaren. Ik kon met zijn etensbakje rammelde wat ik wilde, hij kwam niet terug. Een dag later kreeg ik een Whatsapje van zijn Verzorgster en zijn/mijn Vriendin.

Mooi is dat.

Hij hield zich muisstil op weg naar zijn tweede vaderland en bewoog geen spier. Zoete jongen, vertelden we hem. Toen ik in onze Duitse directiekeet (daar lijkt ons bungalowtje nog het meest op) de kattenmand opendeed, verroerde Der Adje geen snorhaar. Pas een half uur nadat ik zijn mand in de slaapkamer zette, sprong hij er snel uit om direct onder het bed plaats te nemen. Om te mediteren, grapten hubby en ik. ‘s Nachts durfde hij wel tevoorschijn komen. Een paar dagen later ook overdag en daarmee nam het verontwaardigde kattengejank toe, want Adje is in de eerste plaats een buitenkat die met de andere dieren in het bos wil spelen.

Vanmiddag was het zover. Als proloog op de aanstaande plaatsing van het kattenluik, mocht hij zijn landgoedje verkennen. Hubby en ik hielden hem bezorgd en nauwlettend in het oog. Kan een kat met een halve hersencel de weg naar huis terug vinden? Nou en of, als ook een drolletje bij de nazi buurman in de tuin als kleine welkomstgift deponeren. Sindsdien mediteert mijn roodharige prinsje op het bed in de slaapkamer en zijn zoete dromen over eekhoorns zijn deel.

Morgen overdag zal hij het kattenluik in de buitendeur moeten vinden. Ben benieuwd of deze intellectueel uitgedaagde kater dat binnen een dag voor elkaar zal krijgen. Ik hou jullie op de hoogte.

Mijn dreigementen dat hij onmiddellijk naar het asiel wordt teruggebracht, als hij zich niet meer thuis laat zien, zijn loos. Dat weet hij heel goed. Bovendien kent Adje na drie jaar de buitenwereld verkennen, zijn bestemming (hij wel!): hij is een buitenkat met vaste schuil- en slaapplekken, mij onbekend. Parmantig zwaaiend met zijn staart, verblijft hij uren aaneen in zijn eigen groene en zanderige universum (lang leve de eeuwigdurende bouwput hier voor de deur) en laat de woonboot links liggen.

Ik roep Adjes begin nog maar even op:

Wie is die grijze schim die langs mijn benen flitst in de nacht? Wie is dat duistere wezen met blikkerende hoektandjes dat met een snoekduik het openstaande luik in vlucht zodra hij mij aan hoort komen? Wie is die bange poeperd? Juist, het is Adje. En ik had hem juist aangeschaft als troostkat. Om me op te vangen als het leven me teveel werd, als er donkere wolken boven mijn hoofd samenpakten en als mijn non-existente carrière me zorgen baarde. In plaats daarvan koop ik duur kattenvoedsel om mijn kneuskat uit zijn zelfverkozen duistere leegte te lokken, en zit op het trapje naar beneden en roep lieve en troostrijke woordjes naar het donkere niets.

Midlife Me 27 mei 2009

Adje schrikt niet meer van een vlinder. De tijden zijn veranderd, maar als verantwoordelijke tweevoeter laat ik hem los. Daar. Als hij me maar af en toe smachtend (“Het is etenstijd. Echt waar.”) aankijkt. Dan kan ik me voor een moment in de illusie verliezen, dat ik indertijd een troostkat aanschafte, i.p.v. een ruige outdoor kater.

Hoe is het leven nadat de neus bijna in tweeën werd gedeeld? Een kleine foto impressie. Adje heeft zelf overigens niet door dat zijn aangezicht is geschonden (logisch!). Zoals gewoonlijk danst hij op de grijze straatstenen – een klein roodharig gedicht in beweging – en zweeft af en toe naar de vuilnisbak om daar zijn uitkijkpost te bemannen. En blijft hij uren achtereen weg.

Nog 23 dagen te gaan.

Al drie jaar maakt hij deel uit van mijn (bijna) vijftig jaar. Hiernaast de eerste foto die ik van hem nam. Adje bivakkeerde toen nog in het ruim, in zijn persoonlijke onderwereld en liet zich liever niet zien. Ah-zielig. Als hij schichtig door de woonkamer sloop, durfden hubby en ik geen vin te beroeren. Elke beweging gaf aanleiding tot een snoekduik in het duister onder de vloer.

Daaronder een foto van Adje vandaag. Wat drie jaar onafgebroken TLC (Tender Loving Care) al niet vermag.

Nog 66 dagen te gaan.