Category Archives: adje strapatsen

De Franse koning Louis XIV beknotte de macht van de aristocratie door de lucratieve baantjes slechts uit te delen aan diegene die zich permanent in Versailles ophielden en deel uitmaakten van ingewikkelde hofrituelen, zoals het zogenaamde ‘Lever’. Het kostje was gekocht van de edele die een slip droeg van het koninklijke hemd of een schoen aantrok bij de majesteit na het ontwaken. Slim van Louis, die – als we de historici mogen geloven – niet bepaald een intellectueel licht was. E.e.a. toont enig raakvlak met Prins Roodhaar, kater met beperkt verstandelijke vermogens, woonachtig op deze woonboot, die zijn medebewoners in een even onzinnig als vernederend ritueel heeft weten te strikken.

Het gaat als volgt: als ik ‘s nachts slaapdronken naar het toilet stommel, staat hij met trillende, gekrulde staart tegen de deurpost aan en laat hij een langgerekte verlangende miauw horen. Geeuw, heb ik hem wel voldoende brekkies gegeven? Nou, maar even kijken dan (in Eva’s kostuum, mind you). Soms is het bakje leeg maar steeds vaker is het bakje tot aan de rand toe vol en wil Prins Roodhaar geaaid worden terwijl hij zijn maaltijd nuttigt. En ik, zei de gek, buig me gehoorzaam en rillend van de kou naar voren terwijl mijn zonnekoninkje spinnend zijn brokjes verorbert.

Gelukkig is hij te dom om verwend te raken.

L'État, c'est moi

Weinig dat Adje, mijn roodharige kater, doet, kan me nog verbazen: hij doet namelijk niet zoveel. Wat roodhaartje allemaal ‘s nachts uitspookt in de enorme zandvlakte hier voor de deur, onttrekt zich aan mijn waarneming, maar hier op de woonboot voel ik hooguit af en toe een trillend staartje naast mijn been (ik wil …. eten!), hoor ik een langgerekte miauw (krijg ik al …. eten?) of spert zich een bekkie heel erg wijd (waar blijft het … eten!). Om bijna somber van te worden, nietwaar? Nee, niet waar. Als ik een stoel verschuif, holt hij niet meer naar een schuilplaats. Of als ik het wasrek achter het logeerbed pak, blijft hij rustig op het dekbed liggen. En als ik mijn hand ophef, duikt Adje niet meer in elkaar. Hij weet dat elke hand hier in huis hem over zijn snoezige bolletje zal aaien. Wat me soms doet afvragen, wat hij de eerste twee en een halve jaar van zijn leven heeft moeten doorstaan. Snik. Mijn ogen schieten vol. Is er iets met me aan de hand? Ik ben zo huilerig de laatste tijd. Hoe heerlijk sentimenteel en larmoyant. Kan Frans Bauer misschien een liedje over hem schrijven?

Maar ik had het over verbazing. Vanochtend – van achter mijn bureau – zag ik hoe Adje door een stel halsbandparkieten de woonboot in werd gejaagd. Echt waar. In duikvlucht. Hij leek er niet echt van onder de indruk. Ik weet niet of het tot die ene hersencel doordrong. Het overgebleven stukje rosbief in zijn etensbakje viel hem per slot van rekening ook al niet op.

Ik zal het maar direct bekennen: van de vierde serie Dexter, bloedspatten expert cum seriemoordenaar, heb ik maar een paar afleveringen gezien. De Trinity Killer, gespeeld door John Lithgow, joeg me de stuipen op het lijf, zoals vroeger Eucalypta dat deed in de serie van Paulus de boskabouter. Helaas is er tegenwoordig geen grote stoel waarachter ik me kan verschuilen. Hubby daarentegen heeft koelbloedig de overige afleveringen helemaal in zijn eentje gekeken.

De verwachtingen zijn daarom hooggespannen als onze inwonende seriemoordenaar op een mooie zondagochtend met een vogel thuis komt en wij vanuit ons bed horen hoe hij deze in de logeerkamer aan het martelen is.

‘Wil jij het dit keer doen?’ vraag ik.
Mijn ‘significant other’ schudt zijn hoofd, hij ziet wat bleek rond zijn neus.
‘Ik heb de laatste vier vogels gedaan,’ protesteer ik tevergeefs.

Gewapend met een mattenklopper jaag ik onze kleine Dexter de logeerkamer uit, sluit de deur en kijk onder het bed: een meerkoet die zich dood houdt. Ondertussen maakt onze mini-seriemoordenaar in het halletje ongelofelijk veel misbaar, miauwt verontwaardigd dat het zijn prooi was. Hoe durf ik me er mee te bemoeien? Kan je niet zelf een vogel vangen? Vervolgens besluit hij zijn eigendom, inmiddels miraculeus tot leven gewekt, vanaf de betonnen rand rond de woonboot te gaan stalken. Hop, daar treed ik weer het logeerkamertje naar binnen om de gordijnen dicht te gooien, terwijl de meerkoet meelijwekkend piept.

Hubby heeft zich inmiddels achter zijn Mac in de woonkamer verstopt.
‘Misschien moeten we maar de dierenambulance bellen,’ zeg ik.
‘Wil jij het doen?’
Aan de telefoon wordt me aangeraden de meerkoet in een doos te plaatsen, anders zal hij de hele kamer onder schijten. Een blik opzij leert me dat hubby en laptop hun heil elders hebben gezocht en dat ik andermaal de logeerkamer zal moeten betreden om het heldinnenwerk te doen. Met de meerkoet veilig in een doos, een krijsende Adje op de vensterbank, hubby in de keuken, zijg ik in een comfortabele stoel. Ik ben een heldin!

Ik heb niet zoals Dexter een messenset nodig!