Tien lettergrepen voor deze mooie lentedag.
Ten Syllables for Spring
Sue Cowling
daffylonglegs
blowing
buttered trumpets.
Eigenlijk hoort bij dit gedicht een foto van een narcis, zoals deze op Flickr. Waarom dan een foto van een (bijna)verwelkte bloem erbij? Omdat ik het mooi vind! Dat is het heerlijke van een blog: ik ben koningin in mijn eigen kleine rijk. (hehe)
foto van midlife_too
Koning Winter en de IJskoningin regeren weer als strenge vorsten over ons land. In hun sneeuwjacht haasten zij zich van de ene sneeuwduin naar de andere. Wij bibberen onder hun ijzige blikken. We blijven thuis, cancellen afspraak na afspraak. Buiten is het ongenaakbaar koud (alhoewel, wat viel het weer mee met het weeralarm) maar tevens onvoorstelbaar mooi.
foto’s van midlife_too
“London is the place for me, London tidelideli, London is the place for you, London toedeloedeloe.” Ik krijg het liedje niet uit mijn hoofd hier in London, that gorgeous city met zijn prachtige straten met fiere huizen. London, sigh, het was te lang geleden maar je was too bloody expensive. Als een nervous wreck (vanwege het Adje drama) ben ik hier een paar uur geleden aangeland, maar ik bloei meteen op in deze metropool. Ik snuif de benzinedampen op en gooi me gelijk voor een auto of twee (ongelofelijk hoe moeilijk het is om de goede kant uit te kijken, rechts, of was het nu links?). Maar behalve de London melodie (was het niet voor een of ander drankje dat zo heette?) blijf ik natuurlijk ook erg bezig met het vreselijke nieuws dat Nederland op zijn grondvesten heeft doen schudden (en waar zelfs het Journaal zelfs aandacht aan besteedde). Want hoe moet het nu verder met onze celebrity couples respectievelijk Jan Smit en zijn Yolanthe en onze globetrotters Adam Curry en Patricia Paay? Is het niet vreselijk dat ze uit elkaar gaan? En dat Yolanthe stond te zoenen met Wesley Snijder in een parkeergarage? Het wordt steeds kleiner in Nederland, straks zijn we alleen nog maar een roddelend, kiftend dorp. Wat zeg ik? Dat zijn we al.
foto van midlife_too
Ik zit in het K + K Hotel George. Absolutely fabulous. En ontzettend aardige, beleefde mensen, heerlijk.
foto van midlife_too
Gewetensvraag: Hoe beschouw ik mezelf in midlife? Verwelkte bloem (rijp voor de vuilnisbak) of midden in het leven? Mag ik er nog zijn, al schreeuwt deze tijd om jong, strak en flitsend?
AH heeft mij 10.000 euro gratis boodschappen beloofd, dus surf ik thuis snel naar de AH site, scheur mijn blauwe AH envelopje open en en hoop tegen beter weten ik dat ik dit keer toch echt wat zal winnen. Hallo! Ik kan geeneens op de pagina komen die mij gouden bergen belooft. Maar nu heb ik wel de geheel vernieuwde AH site gezien, wat natuurlijk de slinkse bedoeling van onze nationale grootgrutter was. Ik zie anders helemaal geen verschil met de oude, AH!
En dan is er Hirschi Ali die Française wil worden. Waarom niet? Half Nederland woont er toch al. Frankrijk is toch min of meer een Nederlandse dependance. En gelukkig spreken die Fransen geen woord over de grens, zodat ze geen godslasteringen zoals die van mij over hun ‘patrie’ kunnen lezen. Vive la France!
En het is weer zonnig …..heerlijk ….
foto van midlife_too
Het wordt langer licht, het einde van de duisternis (januari dip) is in zicht.
foto midlife_too
Ik dacht misschien dit jaar de bittere beker, i.e. de januari depressie, aan me voorbij zou gaan. Drie weken zon, dacht ik, moeten toch de donkere wolken om mijn hoofd hebben doen verdwijnen. Drie weken in verrukkelijk Thailand. Vergeet het maar. Waarom, dacht ik gisteren nog, waarom ben ik toch zo ongelofelijk chagerijnig? Nu weet ik het, het is de januari depressie die me woedende blikken doet zenden naar nietsvermoedende voetgangers die zich op mijn (fiets)pad durven te begeven. Ik frons mijn wenkbrauwen, verwens autoriteiten, knars mijn tanden, slijp mijn messen en hul me in depressie. Oh, laat de zon weer gauw komen, en de donkere dagen op de vlucht doen slaan. Ik kom en ga in de duisternis, mijn fietslampjes mijn enige verlichting.
foto van midlife_too
Oh, oh. Ik voelde me gisterochtend niet helemaal lekker. Misschien toch een snipje teveel alcohol geconsumeerd op Tweede Kerstdag. En ik dacht wat ik altijd denk, namelijk dat het oneindig veel verstandiger zijn om vanaf nu geen druppel alcohol meer te consumeren tot aan mijn sterfbed. Mijn midlife cellen verwerken de alcohol niet zo snel meer, al drink ik oneindige hoeveelheden Perrier naast de Gran Reserva Cava, witte wijn, dessert wijn en de single malt whisky. Tegen de middag voelde ik me al weer een stuk beter, en ‘s avonds zat ik al weer aan het Belgische bier. Oh, oh. Leer ik het dan nooit?
Waarschijnlijk niet.
En …. hoe kom ik de Kerstdagen zonder alcohol door?
foto van midlife_too, kerstavond vanuit het alcoholisch perspectief
Het bewust worden van de wisseling van de seizoenen is pas laat gekomen. Pas in midlife eigenlijk. Ik vind het wel fijn om het intenser te beleven: het vallen van de bladeren, de lege takken, de grijze luchten en die ondefinieerbare reuk van vochtige herfst in de lucht als voorbode van wat nog later komt, de winter. Het stemt me lichtelijk melancholiek, ik wil me bij mijn houtkachel terugtrekken, glaasje rode wijn erbij en mijmeren over vroeger.
Is dat omdat ik zelf al in de herfst van mijn leven zit? Mm, ik geef er toch de voorkeur aan te denken dat ik nog in de nazomer van het leven verkeer.
foto midlife_too
Maar de herfst sluipt op kousevoeten naderbij.
Het moet minstens twintig jaar geleden zijn dat ik hem ‘life’ voor het laatst zag en het was in de sauna. Hij was toen bij de Bhagwan. Voor de jongeren onder ons: Bhagwan Sri Rajneesh was een zeer slimme aziaat die mensen geld uit de zak klopte door hen te vertellen dat ze van het leven konden en moesten genieten. Voor het debiteren van dat soort stichtelijke wijsheden beurde hij grof geld. Zo simpel kan het zijn. Hij had zijn volgelingen c.q. sanyassins ook verteld dat ze oranje en rode kleding moesten dragen. Waarom weet ik niet meer, maar je zag ze indertijd veel in de straten van Amsterdam. Dat was toen vet, cool, whatever. Mijn vriendin en ik hadden in die sauna 20 zomers geleden andere vragen, of eigenlijk maar één, maar hij was wel brandend: was de onderbroek van de sanyassin Ramses ook oranje?
Terug naar het heden, of eigenlijk gisteren. Daar stond ik, helemaal vooraan bij het podium op het Rembrandtplein, en alleen maar om Ramses te zien. Jules en Liesbeth, ook midlife natuurlijk, waren een leuke bijkomstigheid maar het ging mij om de senior van het gezelschap. Eerst draaide Jules wat leuke jazz plaatjes om in de stemming te komen, zong Liesbeth een paar Franse chansons en had – by the way – een hele mooie jurk aan die mij ook heel goed had gestaan, en toen kwam ie. Een breekbare man met een wankel evenwicht, die liedjes zong die nog steeds wisten te ontroeren, en die iedereen uit volle borst meezong op het Rembrandtsplein gisteren. Het was mooi.
foto van midlife_too
En ja, de onderbroek was oranje.