Category Archives: dips per inch

foto van midlife_too

Gewetensvraag: Hoe beschouw ik mezelf in midlife? Verwelkte bloem (rijp voor de vuilnisbak) of midden in het leven? Mag ik er nog zijn, al schreeuwt deze tijd om jong, strak en flitsend?

AH heeft mij 10.000 euro gratis boodschappen beloofd, dus surf ik thuis snel naar de AH site, scheur mijn blauwe AH envelopje open en en hoop tegen beter weten ik dat ik dit keer toch echt wat zal winnen. Hallo! Ik kan geeneens op de pagina komen die mij gouden bergen belooft. Maar nu heb ik wel de geheel vernieuwde AH site gezien, wat natuurlijk de slinkse bedoeling van onze nationale grootgrutter was. Ik zie anders helemaal geen verschil met de oude, AH!

En dan is er Hirschi Ali die Française wil worden. Waarom niet? Half Nederland woont er toch al. Frankrijk is toch min of meer een Nederlandse dependance. En gelukkig spreken die Fransen geen woord over de grens, zodat ze geen godslasteringen zoals die van mij over hun ‘patrie’ kunnen lezen. Vive la France!

En het is weer zonnig …..heerlijk ….

foto van midlife_too

Ik dacht misschien dit jaar de bittere beker, i.e. de januari depressie, aan me voorbij zou gaan. Drie weken zon, dacht ik, moeten toch de donkere wolken om mijn hoofd hebben doen verdwijnen. Drie weken in verrukkelijk Thailand. Vergeet het maar. Waarom, dacht ik gisteren nog, waarom ben ik toch zo ongelofelijk chagerijnig? Nu weet ik het, het is de januari depressie die me woedende blikken doet zenden naar nietsvermoedende voetgangers die zich op mijn (fiets)pad durven te begeven. Ik frons mijn wenkbrauwen, verwens autoriteiten, knars mijn tanden, slijp mijn messen en hul me in depressie. Oh, laat de zon weer gauw komen, en de donkere dagen op de vlucht doen slaan. Ik kom en ga in de duisternis, mijn fietslampjes mijn enige verlichting.

foto van midlife_too

Oh, oh. Ik voelde me gisterochtend niet helemaal lekker. Misschien toch een snipje teveel alcohol geconsumeerd op Tweede Kerstdag. En ik dacht wat ik altijd denk, namelijk dat het oneindig veel verstandiger zijn om vanaf nu geen druppel alcohol meer te consumeren tot aan mijn sterfbed. Mijn midlife cellen verwerken de alcohol niet zo snel meer, al drink ik oneindige hoeveelheden Perrier naast de Gran Reserva Cava, witte wijn, dessert wijn en de single malt whisky. Tegen de middag voelde ik me al weer een stuk beter, en ‘s avonds zat ik al weer aan het Belgische bier. Oh, oh. Leer ik het dan nooit?

Waarschijnlijk niet.
En …. hoe kom ik de Kerstdagen zonder alcohol door?

foto van midlife_too, kerstavond vanuit het alcoholisch perspectief

Het bewust worden van de wisseling van de seizoenen is pas laat gekomen. Pas in midlife eigenlijk. Ik vind het wel fijn om het intenser te beleven: het vallen van de bladeren, de lege takken, de grijze luchten en die ondefinieerbare reuk van vochtige herfst in de lucht als voorbode van wat nog later komt, de winter. Het stemt me lichtelijk melancholiek, ik wil me bij mijn houtkachel terugtrekken, glaasje rode wijn erbij en mijmeren over vroeger.
Is dat omdat ik zelf al in de herfst van mijn leven zit? Mm, ik geef er toch de voorkeur aan te denken dat ik nog in de nazomer van het leven verkeer.

foto midlife_too

Maar de herfst sluipt op kousevoeten naderbij.

Het moet minstens twintig jaar geleden zijn dat ik hem ‘life’ voor het laatst zag en het was in de sauna. Hij was toen bij de Bhagwan. Voor de jongeren onder ons: Bhagwan Sri Rajneesh was een zeer slimme aziaat die mensen geld uit de zak klopte door hen te vertellen dat ze van het leven konden en moesten genieten. Voor het debiteren van dat soort stichtelijke wijsheden beurde hij grof geld. Zo simpel kan het zijn. Hij had zijn volgelingen c.q. sanyassins ook verteld dat ze oranje en rode kleding moesten dragen. Waarom weet ik niet meer, maar je zag ze indertijd veel in de straten van Amsterdam. Dat was toen vet, cool, whatever. Mijn vriendin en ik hadden in die sauna 20 zomers geleden andere vragen, of eigenlijk maar één, maar hij was wel brandend: was de onderbroek van de sanyassin Ramses ook oranje?

Terug naar het heden, of eigenlijk gisteren. Daar stond ik, helemaal vooraan bij het podium op het Rembrandtplein, en alleen maar om Ramses te zien. Jules en Liesbeth, ook midlife natuurlijk, waren een leuke bijkomstigheid maar het ging mij om de senior van het gezelschap. Eerst draaide Jules wat leuke jazz plaatjes om in de stemming te komen, zong Liesbeth een paar Franse chansons en had – by the way – een hele mooie jurk aan die mij ook heel goed had gestaan, en toen kwam ie. Een breekbare man met een wankel evenwicht, die liedjes zong die nog steeds wisten te ontroeren, en die iedereen uit volle borst meezong op het Rembrandtsplein gisteren. Het was mooi.

foto van midlife_too

En ja, de onderbroek was oranje.