Bij de Combi, mijn favoriete supermarkt in mijn tweede vaderland, hebben ze drie soorten karretjes. Na diverse malen vruchteloos en vloekend te hebben geprobeerd het 50 eurocent muntje aan zijn rechtmatige eigenaresse (ik dus) te doen toekomen, had ik het door. De boodschappenvervoermiddelen hebben maar liefst drie kleuren: roze, groen en blauw, die incompatibel zijn, dat wil zeggen ze passen niet op elkaar. Er zijn drie rijtjes: roze, blauw en groen en nimmer zullen de drie mixen. Goed. Het ontgaat me totaal waarom een dorpssupermarkt drie soorten boodschappenkarren nodig heeft, maar ik heb hem door.

Donderdagochtend acht uur bij het keukenraam. Ik in mijn kimono, hubby met de haartjes nat. We spieden vanachter het groen naar de seniorenhangplek voor ons huis, zo te zien gevuld met keurig uitziende midlifers. Alhoewel. Ze maken een kabaal van jewelste.
“Ik hoorde dat het Duitsers waren in de douche,” zegt hubby.
De volumeknop staat inderdaad op de hoogste stand. “Zie je dat ze allemaal een flesje bier in de handen hebben?” sis ik naar hubby. “Waar je zin in hebt op de vroege ochtend.” Ik schud mijn oranjewitte haar. Dat Duitsers wel van een biertje houden, is me bepaald niet ontgaan in dit bolle buiken land, maar dit slaat toch alles. “Misschien moeten we een plakkaat ophangen,” zeg ik. “Nicht so laut, bitte.”
“Goed idee,” zegt hubby en meent er natuurlijk niets van.

Pas later dringt het tot ons door: men was aan het dauwtrappen en was dus al uren aan het innemen. Vandaar. Het waren drie soorten boodschappenkarretjes. Vandaar.

Zou Nederland ook van dit soort onbegrijpelijkheden hebben?

de seniorenhangplek

Waarom blijft het zo koud? Ik vraag het in het wilde weg. Antwoord van boven verwacht ik allang niet meer. De radio vertelt mij dat het in de tweede helft van de week nog kouder gaat worden. Mijn hart zinkt in mijn schoenen. Ik wil niet meer. Ik verlang naar sneeuwklokjes die hun hoofdjes fier boven de zwarte aarde uittillen, naar een zonnetje dat waterig naar me knipoogt. In plaats daarvan sjouw ik me een breuk aan eiken voor de houtkachel, klampen mistdruppels zich aan mijn oranje-witte haar vast en is het zicht beperkt, in Duitsland.

Goed bezig, Midlife Me! Acht dagen al niet geblogd. Reden: kerstdepressie op komst. Ik heb het tij nog enigszins kunnen keren door niet al teveel na te denken, veel werken maar morgen is het zover. Mijn zelfgemaakte kerststol zit in de oven, mijn kerstkater zit op de bank en kijkt sullig voor zich uit. Als ik de Kerstdepressie weet te overleven, laat ik van me horen over een paar dagen. Herrezen, hoop ik.

Ziet hij er lekker uit, of niet?

In mijn tweede Duitse leven is er vlakbij bij mijn huis een Bronzezeithof. Het is een boerderij zoals die er in de Bronstijd zou zijn geweest, waar mensen rondlopen in vormloze gewaden, die met een enthousiasme over de gebouwtjes, de klei oven, de kleine kudde koeien vertellen die heel erg aanstekelijk werkt. Als verwende stadse zou ik er natuurlijk met veel dedain over willen spreken, maar in plaats daarvan sleep ik alle bezoek op zondagen er mee naar toe, die net zo kinderlijk blij van dit vrijwilligersproject worden als ik.

Afgelopen zaterdag gingen hubby en ik,  zoals zoveel middelbare echtparen plegen te doen, een wandelingetje maken. Even frisse lucht snuiven tussen de velden. In de verte hoorde we een soort klaroengeschal. Wij er op af natuurlijk! (Het is hier in de buurt van Almelo, en zoals iedere Nederlander weet: het stoplicht springt op rood, het stoplicht springt op groen, in Almelo is er altijd wat te doen). Grote opwinding bij het Bronzezeithof, want de twee oerkoeien met hun twee kleintjes werden naar hun winterverblijf gebracht. Daar ging de optocht, de vrijwilligers in hun bronzen tijd gewaden, een zelf gebouwde ossenkar (bedoeld voor de kleintjes die nu nog te jong zijn en hun balletjes nog niet kwijt zijn), wat bezoekers, op de voet gevolgd door hubby en mijzelf.

Het wordt winter, want de koeien zijn naar hun winterverblijf gebracht. Heerlijk, als het leven zo overzichtelijk is.

Pas als de schaduw van de nacht alles bedekt, als de mensen in het vakantiehuisje gaan snurken slapen en hoog in de boom de eekhoorn op zijn grote pluizige staart soest, komen ze tevoorschijn. Dan ritselt het in het lage struikgewas, glinsterende ogen kijken voorzichtig van links naar rechts. Kleine figuurtjes sluipen naderbij. Ze nemen plaats op de paddenstoelen. Alleen het zilveren licht van de duizenden sterren verlicht hun ondeugende gezichten. Fluisterend bespreken ze de gedragingen van die lompe reuzen die af en toe langs komen stampen. Giechelend klinken ze hun mini-bierpullen en richten een feestmaal aan op de grote ronde tafel om tegen de ochtendschemering, als de eekhoorn zich geeuwend uitrekt, spoorloos te verdwijnen.

Ik ben weer in het land van de sprookjes. Alles Liebe aus mein zweite Heimat. Frau Midlife.