Zachtjes tikt de regen tegen het tentdoek. Niemand op de camping. Godzijdank hebben we Burts hand Friedman potato chips, Texels Skuumkoppen bier en internet verbinding. Vanwege iPhone malfunction kan ik helaas niet bij al mijn blogvriendinnen berichtjes achterlaten, maar heerlijk om uitgebreid alles te lezen in mun tentje. Oh, wat ga ik lekker slapen vannacht met het geluid van de regen dat me in slaap wiegt. En gelukkig dat ik een simpel tiepje ben.

Tip 4:
Bezoek het museum van Frederic Marès. Vlakbij de kathedraal van Barcelona, waar het stervensdruk is, ligt dit museum enigszins verscholen. Er is een schaduwrijke binnenplaats met citrusbomen met een aangrenzend café. Ideaal, maar lijkt volledig over het hoofd te worden gezien door de meute. Het museum zelf is heerlijk koel, bevat prachtige sculpturen en op de bovenste verdiepingen een aantal verzamelingen van o.a. waaiers en pijpen. Erg curieus maar daarom leuk om te bekijken.

Tip 5:
Beste aankoop van deze vakantie hebben we in het MIBA (museu d’idees i invents de barcelona) gedaan, de Boc’n Roll. Ideaal om een halve bocadillo (stokbrood) in te verpakken en te vervoeren.

Dit museum vol met knotsgekke, totaal onrealistische, grappige maar ook innovatieve uitvindingen was totaal leuk en allerlei leuke hebbedingetjes in de museumshop. Wij hadden ons speciaal verheugd op de enorm lange glijbaan waarmee we naar de onderste verdieping zouden kunnen glijden, maar helaas was de toestemming die men nodig had zelfs na acht maanden wachten nog niet van de gemeente van Barcelona verkregen. So what else is new.

Tips 1-3 Hoe het massatoerisme van Barcelona te vermijden

Voor alle midlifers die net zoals ik de mensenmassa’s zoveel mogelijk willen mijden!

Tip 1:
Bezoek het klooster van Pedralbes. Het ligt vlakbij het eindstation van de FGC lijn 6. Een grote kloostertuin met omgang en klaterend fonteintje, prachtige fresco’s en medetoeristen schitteren door afwezigheid. Om bij te komen van de vermoeienissen. Ik vond het er heerlijk.

Tip 2:
Bestel de kaarten voor een museum dat erg in trek is online. Bovendien hoef je dan niet in de rij te staan. Wij hebben dat gedaan voor het Picasso museum en waanden ons er bijna alleen. We moesten wel snel doorlopen, wat voor mij geen probleem was. Het genie van Picasso is niet aan mij besteed.

Tip 3:
Bekijk het ondergaan van de zon op het terras van de bovenste verdieping van het Hotel Diagonal op de Avenida Diagonal. Met een glas witte wijn in de hand een gekleurde hemel eerst zien doven om vervolgens de blik te verplaatsen naar de Torre Agbar waar de Ledlampjes aan zijn gegaan om een ander kleurrijk schouwspel op te leveren.

Tips 4-5 Hoe het massatoerisme van Barcelona te vermijden

Bye, bye, Barcelona. Bye, bye, Carrer de Calders in het wijkje Born. Op dit moment heb ik jullie al verlaten en zit ik in de trein naar Toulon alwaar ik zal verblijven in een huis vlakbij de Mediterrannee. Een huis met van die romantische luiken en een schaduwrijk terras dat over de zee uitkijkt en waar hoogst waarschijnlijk geen wifi is.
Bye, bye, mojitos. Het was me zeer aangenaam.

Bye, bye, hitte. Que calor, verzuchtten de Barcelonezen en wij met en tegen hen de laatste dagen. Gisteravond om acht uur was het nog zeven en dertig graden.
Bye, bye, Alejandro. Het visje dat we hier op het aanrecht aantroffen, apathisch bungelend onder het wateroppervlak in een totaal leeg aquarium, maar die nu lustig in een geheel gemeubileerd appartementje rondzwemt.

Ik ga een week offline. Ave Toulon morituri te salutant. Snik.

Gisteravond. Als we rond half twaalf komen aanrijden terug van het feest van de Maria Hemelvaart in de wijk Gracìa, staat de jongen met het lange witte schort bijna met zijn neus gedrukt tegen het glas van het café op de hoek naar het televisiescherm binnen te kijken. Is de paus dan misschien eindelijk in Madrid gearriveerd? Hele kolonies paapse pelgrims hebben de laatste paar dagen de trottoirs van Barca bevolkt, hun hosanna’s gezongen en andere stichtelijkheden beoefend, zoals het gezwaai met vlaggen, die het leven van een Amsterdamse op een bici niet gemakkelijker maken. Nee, het is voetbal waar de arme ziel naar kijkt, Barcelona tegen Real Madrid. Zijn hangende schouders maken duidelijk dat aanstonds weer naar de keuken terug moet.

Ze wonnen, 3-2! Inmiddels kan ik Uit persoonlijke ervaring verhalen dat Spanjaarden net zo hard bij een doelpunt schreeuwen als Hollanders. En dat je het verloop van een wedstrijd ook zonder een televisie net zoals aan het thuisfront moeiteloos kunt volgen. Vanochtend bij de café con leche dertig pagina’s tekst en foto’s bekeken die er in de krant aan werden gewijd. En ja, Cruijff (El Salvador zoals hij hier bekend staat) werd natuurlijk ook genoemd. Haha.

Foto’s van de feria ter ere van de Maria Hemelvaart. Sprookjesachtig mooi gedaan. En fijn dat er geen enkele RK pelgrim te bekennen was.

De hele handige app die ik heb gedownload om mijn blog bij te houden, is misschien toch iets minder gebruikersvriendelijk dan gewenst: hij publiceert berichtjes in concept zonder mijn uitdrukkelijke instemming. Vandaar dat sommigen van jullie berichtjes krijgen naar een niet bestaande link.

Anyway, mijn was hangt aan de lijn …

Gisteravond De man met het bolle hoofd naast ons pakt een hagelwitte zakdoek om de tranen die vrijelijk over zijn gezicht stromen, te vegen. Om tien uur hadden we onze casa verlaten om te gaan eten (helemaal ingeburgerd) toen we live muziek en geklap uit het kroegje op de hoek hoorden komen. De eigenaresse schudde onze handen enthousiast alsof we al jarenlang stamgasten waren in plaats van enkele dagen. Voor ons staat een klein vrouwtje met donkere ogen die met totale overgave zingt (en ook mooi). De Spanjaarden om ons heen wenen. En wij ook, met een vino tinto binnen handbereik. Heerlijk was het. Gaat niets boven live muziek.
Helaas lukt het uploaden van het filmpje niet, daarom alleen een foto.

Uit mijn – tot nu toe – favoriete museum in Barca, Frédéric Marès. Hoor ik daar mensen van hun stoel vallen in het koude kikkerland?

Deze vintage vrouw is een watje. Als ik mijn natje en droogje niet op tijd krijg: dip. Hele einden lopen in de brandende zon: megadip en hoofdpijn. Vanzelfsprekend had ik mijn zonnekleppen en hoeden met brede randen weer allemaal thuis vergeten. Heel veel mensen op een kluitje en ik krijg het spaansbenauwd, kortom ik ben een waardeloze Toerist.
Niet dat ik nu lijd op mijn balkonnetje in Barca, terwijl er – geheel zoals het hoort – het geluid van de Spaanse televisie om me heen schettert. De temperatuur is zeer aangenaam.
Het apartement is klein maar fijn. Hypermodern maar past qua afmeting in onze garage .

Ik lijk wel niet goed wijs, de hele woonboot blinkt me tegemoet. Ik heb zelfs de planken in de keukenkastjes onder handen genomen. Dat krijg je er van als je aan woningruil doet, dan bekijk je je ‘casa’ plotseling door de ogen van de ander. En de schellen zijn me van de ogen gevallen. Een onwijze puinhoop leef ik in compleet met stofnesten, vettige planken en vieze hoekjes. Dus fijn aan de huishoudelijke arbeid en dat terwijl mijn pre-vakantiestress toch al niet gering is en het de Spanjaarden hoogstwaarschijnlijk een chorizo zal zijn hoe de woonboot er uit zal zien. We gaan van woning ruilen: vanaf morgen zullen Susanna en Guillermo hier in het kanaal dobberen en bivakkeren wij in hun zo-te-zien geweldige appartement bij de haven in Barcelona. Maar zover is het nog niet, eerst de koffer nog inpakken. En niet wijzer ondanks al die grijze haren onder dat kleurtje, doe ik het nog steeds zonder lijstje en zal ongetwijfeld weer van alles vergeten. No matter, I get knocked down and I get up again.

Volgende blogje uit Barcelona! Maar eerst morgen dag 3 van de 30 Day Song Challenge, a song that makes you happy.