Naranjas

Er ligt een grote dikke citroen op straat. Zo’n eentje waarbij je bij onze nationale grootgrutter 50 eurocenten voor betaald. Opengebarsten mandarijnen er naast. De straten in de pueblos blancos worden bevolkt door citrusbomen. Zou iemand ze plukken of zou men hier wachten totdat ze allemaal uit de boom zijn uitgevallen? Zonde!

In Casa Bocaleones bestaat de bovenstaande kwestie niet. Ik zwaai de ijzeren poort open en loop over het grintpaadje naar beneden. Hoed op mijn hoofd, kistje vastgeklemd Het is lang geleden dat ik sinaasappelen heb geplukt, 32 jaar om precies te zijn in Israël, toen een gap year nog niet bestond en ik kon kiezen tussen een verblijf als au pair of als volunteer werken op een kibbutz na de middelbare school.
Links van me is het stenen muurtje, voor me een kleine citrusplantage. De boom rechts zou sinaasappelen dragen die ‘fuerte’ zijn, links ‘dulce’. Ik heb al lang besloten dat het niet uitmaakt.
Hoeveel sinaasappelen gaan er in een longdrinkglas? Zeven. Keer twee (ook voor hubby) is veertien. De onderste takken zijn al bijna leeg.

20120531-194704.jpg

Pato = eend

“Ola.”
“Ola,” antwoorden wij gezeten op een bank in de schaduw. Het ene Spaanse dorp is het andere niet. In Jimera de Libar worden we door iedereen, ook door deze twee kleine jongens allervriendelijkst begroet. De oudste van het stel is wat dikkig, de jongste met het blauwe shirt lijkt sprekend op zo’n zigeunerjongetje met traan op een sentimenteel schilderijtje.
“Die jongste draagt wat in beide handen tegen zijn borst,” zeg ik tegen hubby. “Zou het een katje zijn?”
Op dat moment zet hij het neer. Een eendje ongeveer een hand lang. Zo snel als zijn beide zwemvliesjes hem kunnen dragen loopt hij de twee jongens na. Ze lijken op weg naar de lagere school tegenover de straat waar we zitten.
“Tsjin, Tsjin, vamos,” roept de kleinere jongen naar het eendje en neemt hem op van het asfalt. We kijken hen na. Het kopje van Tsjin, het snaveltje onze richting uit, piept net boven het blauw van de schouder uit.

20120531-195029.jpg

20120531-195056.jpg

De Grot

Met z’n tienen staan we in de donkere hal. Sommigen van ons dragen een lichtje. De oude Spaanse man sluit het traliewerk, waaruit het enige zonlicht naar binnen valt, met een groot slot. De enige uitgang.
“Let the game begin,” fluistert een mede-toerist en we grinniken wat. Even later lopen we in een rij met onze lichtjes als hobbits achter Gandalf aan. Vroeger werden de grotten bewoond, de laatste groep zeven millennia geleden, rond de tijd dat de Egyptenaren hun piramides bouwden.

De grot is als een grillig versierde gothische kathedraal zo hoog, rots heeft zich in talloze plooien gedrapeerd om metershoge pilaren heen. Daar, wijst de oude man, kan je een paard zien. We zijn tien in getal en rekken onze nekken om te zien wat een holbewoner zo’n dertigduizend jaar geleden op de wand heeft getekend. Wonderlijk, dat het zo herkenbaar is.

De foto’s zijn natuurlijk niet in de grot genomen.

20120531-200942.jpg

20120531-201007.jpg

Ronda revisited

Het Ronda dat er in mijn herinnering was, is niet meer. Waar is het rustige doch charmante dorp met interessante kloof? En wie heeft er deze met krioelende mieren gevulde toeristenval er voor in de plaats gezet? Het geheel lijkt nog het meest op het Obelix en Asterix gehucht waar alleen nog maar viswinkels en smederijen aanwezig zijn. Ik heb een kam nodig. No hay. Geen normale winkel meer te bekennen in het oude gedeelte van de stad. Mijn brein is als een labyrint, waarin ik regelmatig de weg kwijt ben, herinneringen op verkeerde plekken neerleg om ze later nooit meer te vinden en waar ik af en toe tegen een lachspiegel aanloop.

Het slechte nieuws is dat het steeds voller en rommeliger wordt. Daarboven.

20120525-151452.jpg

Demasiado

Demasiado. Was het de wandeling over de bergtop waarin ik teveel aan zonlicht werd blootgesteld, het teveel aan olijfolie waarin de langoustines werden gebakken, een demasiado aan salsa verde op de aardappelen uit eigen tuin van Alberto, de goedlachse eigenaar van onze casita? Hoe het ook zij, deel van de noche voorafgaand aan mijn vijftigste, bracht ik door met de toiletpot stevig in mijn armen geklemd. Wellicht een voorteken van hetgeen ging komen? No lo se. De wereld lijkt niet veranderd in de dag erna. Eerder heeft er een waterscheiding plaatsgevonden, een roep heb ik gehoord om de ketenen van me af te gooien, de schaamte voorbij te zijn en te zeggen: Ole!! Viva la vida. En wild de flamenco te dansen. (nog) Niet met een roodpaarse feestjurk maar ik heb hier een beeldig wit topje gescoord.
Mijn maag mag dan van streek zijn, ik zelf beslist nog niet.

20120529-231235.jpg

1 – Een is een eenzaam getal

Oh, wat is het eten hier toch lekker. Jammer dat de buikomvang met de leeftijd uitdijt. Moet maar een extra baantje trekken in mijn vijf meter zwembadje ;) br />
20120526-111937.jpg
Heb ik nog een laatste gedachte terwijl de vier nog fier in mijn leeftijd prijkt? Eh, nee. Wel een vraag: waarom is in Spanje een glaasje Rioja anderhalve euro en betaal ik in Amsterdam – godbetere het – soms wel vijf euro neer?

20120527-151741.jpg

Nog maar een dag. Het is gebeurd, snik. Ik troost mij met de gedachte dat ik morgen anders zal zijn, wijzer, verstandiger en vooral ouder.

2 – Caballos y caballeros

Er schalde vanochtend flamenco muziek uit de kerktoren. Geschokt keken hubby en ik elkaar aan. Ondenkbaar in koud kikkerland. Nu is er fiesta in het dorp. Maria is van stal gehaald…eh … uit de kerk en caballeris bieden haar asters aan en nemen vervolgens hun hoed af, wat elke keer met stormachtig applaus wordt begroet. En iedereen is verkleed. Spanje zoals het hoort te zijn. Nu nog een tinto de verano, ofwel drank.

20120526-190809.jpg

20120526-190949.jpg

20120526-191046.jpg

3 – I love knof(look)

Heerlijke geuren bereiken ons op het terras vanuit de keuken. Misschien had ik toch de ‘gambas al ajillo’ moeten bestellen Geen land ruikt hetzelfde. Spanje ruikt naar aarde opengebarsten van de hitte en naar goddelijke knoflook.
“El pollo,” zegt het meisje met de paardenstaart en schuift de kip op tafel. Geschrokken trekt ze hem direct weer weg. “Queria pollo con roquefort,” zegt ze.
“Ninguna problema,” verzeker ik haar. Wie wil er kip met roquefort, als de ‘salsa verde’ variant er zo heerlijk uit ziet. Een fantastische maaltijd, een lunchmenu inclusief drank voor maar acht euro. Kom daar maar eens om in het koude kikkerland.
Het maakt die laatste zware dagen tot aan de 50 bijna draaglijk ;)

.

20120525-144757.jpg
Nog drie dagen te gaan

4 – Casa Bocaleones

Pepi komt tot mijn borsthoogte. Ze ratelt in rap Spaans dat de ‘muchacho’ wel wat Spaans spreekt en overhandigt hubby ( en dus een knul volgens Pepi) de telefoon.
We moeten naar Zahara de Siërra rijden om daar bij de bakkerij de sleutels van onze casa op te halen.
Zahara, een pueblo blanco, ligt hoog tegen een berg aangesmeten. De bakker biedt ons aan ons naar de casa voor te gaan. Eerst langs verharde weg, maar al snel hotsenknotsen we in onze kleine huurauto.

Wat een cadeautje, deze Casa Bocaleones, een midlifer’s idee van paradijs. Heel stil in de bergen, met een zwembadje alleen voor ons en zwaluwen die nestelen boven de deur. Met bloemen, gras, en heuse sinaasappelen om te plukken om uit te persen.

20120524-150223.jpg

20120524-150316.jpg

20120524-150340.jpgNog vier dagen te gaan maar who cares

Zachtjes …

20110917-163423.jpg
Zachtjes tikt de regen tegen het tentdoek. Niemand op de camping. Godzijdank hebben we Burts hand Friedman potato chips, Texels Skuumkoppen bier en internet verbinding. Vanwege iPhone malfunction kan ik helaas niet bij al mijn blogvriendinnen berichtjes achterlaten, maar heerlijk om uitgebreid alles te lezen in mun tentje. Oh, wat ga ik lekker slapen vannacht met het geluid van de regen dat me in slaap wiegt. En gelukkig dat ik een simpel tiepje ben. ;)

20110917-163909.jpg