Er ligt een grote dikke citroen op straat. Zo’n eentje waarbij je bij onze nationale grootgrutter 50 eurocenten voor betaald. Opengebarsten mandarijnen er naast. De straten in de pueblos blancos worden bevolkt door citrusbomen. Zou iemand ze plukken of zou men hier wachten totdat ze allemaal uit de boom zijn uitgevallen? Zonde!

In Casa Bocaleones bestaat de bovenstaande kwestie niet. Ik zwaai de ijzeren poort open en loop over het grintpaadje naar beneden. Hoed op mijn hoofd, kistje vastgeklemd Het is lang geleden dat ik sinaasappelen heb geplukt, 32 jaar om precies te zijn in Israël, toen een gap year nog niet bestond en ik kon kiezen tussen een verblijf als au pair of als volunteer werken op een kibbutz na de middelbare school.
Links van me is het stenen muurtje, voor me een kleine citrusplantage. De boom rechts zou sinaasappelen dragen die ‘fuerte’ zijn, links ‘dulce’. Ik heb al lang besloten dat het niet uitmaakt.
Hoeveel sinaasappelen gaan er in een longdrinkglas? Zeven. Keer twee (ook voor hubby) is veertien. De onderste takken zijn al bijna leeg.

Met z’n tienen staan we in de donkere hal. Sommigen van ons dragen een lichtje. De oude Spaanse man sluit het traliewerk, waaruit het enige zonlicht naar binnen valt, met een groot slot. De enige uitgang.
“Let the game begin,” fluistert een mede-toerist en we grinniken wat. Even later lopen we in een rij met onze lichtjes als hobbits achter Gandalf aan. Vroeger werden de grotten bewoond, de laatste groep zeven millennia geleden, rond de tijd dat de Egyptenaren hun piramides bouwden.

De grot is als een grillig versierde gothische kathedraal zo hoog, rots heeft zich in talloze plooien gedrapeerd om metershoge pilaren heen. Daar, wijst de oude man, kan je een paard zien. We zijn tien in getal en rekken onze nekken om te zien wat een holbewoner zo’n dertigduizend jaar geleden op de wand heeft getekend. Wonderlijk, dat het zo herkenbaar is.

De foto’s zijn natuurlijk niet in de grot genomen.

Demasiado. Was het de wandeling over de bergtop waarin ik teveel aan zonlicht werd blootgesteld, het teveel aan olijfolie waarin de langoustines werden gebakken, een demasiado aan salsa verde op de aardappelen uit eigen tuin van Alberto, de goedlachse eigenaar van onze casita? Hoe het ook zij, deel van de noche voorafgaand aan mijn vijftigste, bracht ik door met de toiletpot stevig in mijn armen geklemd. Wellicht een voorteken van hetgeen ging komen? No lo se. De wereld lijkt niet veranderd in de dag erna. Eerder heeft er een waterscheiding plaatsgevonden, een roep heb ik gehoord om de ketenen van me af te gooien, de schaamte voorbij te zijn en te zeggen: Ole!! Viva la vida. En wild de flamenco te dansen. (nog) Niet met een roodpaarse feestjurk maar ik heb hier een beeldig wit topje gescoord.
Mijn maag mag dan van streek zijn, ik zelf beslist nog niet.

Er schalde vanochtend flamenco muziek uit de kerktoren. Geschokt keken hubby en ik elkaar aan. Ondenkbaar in koud kikkerland. Nu is er fiesta in het dorp. Maria is van stal gehaald…eh … uit de kerk en caballeris bieden haar asters aan en nemen vervolgens hun hoed af, wat elke keer met stormachtig applaus wordt begroet. En iedereen is verkleed. Spanje zoals het hoort te zijn. Nu nog een tinto de verano, ofwel drank.

Pepi komt tot mijn borsthoogte. Ze ratelt in rap Spaans dat de ‘muchacho’ wel wat Spaans spreekt en overhandigt hubby ( en dus een knul volgens Pepi) de telefoon.
We moeten naar Zahara de Siërra rijden om daar bij de bakkerij de sleutels van onze casa op te halen.
Zahara, een pueblo blanco, ligt hoog tegen een berg aangesmeten. De bakker biedt ons aan ons naar de casa voor te gaan. Eerst langs verharde weg, maar al snel hotsenknotsen we in onze kleine huurauto.

Wat een cadeautje, deze Casa Bocaleones, een midlifer’s idee van paradijs. Heel stil in de bergen, met een zwembadje alleen voor ons en zwaluwen die nestelen boven de deur. Met bloemen, gras, en heuse sinaasappelen om te plukken om uit te persen.

Nog vier dagen te gaan maar who cares