Category Archives: ik schrijf een boek!

Big mistake, ik had het touwtje waaraan mijn dichtbij brilletje meestal aan mijn nek bungelt, tijdelijk verwijderd, en nu was ik hem kwijt. Verdwenen. Disparu. Vloekend in alle talen die ik machtig ben, stormde ik door het huis, ik had haast, ik moest verder, mijn handen hief ik naar de hemel. Waar is dat %#@&*( ding, om er achter te komen dat hij gewoon op mijn hoofd geparkeerd stond. Zo gaat dat, in midlife.

Helaas heb ik mijn obsessies niet voor het uitkiezen: niet schrijven, het huishouden, of werk, maar de computer doet mij alles om mij heen vergeten. Het is echter voorbij, de klus is geklaard, de extreme css make-over van de site Poëzie in Beweging is voltooid. En (schouderklopje voor mezelf!) het is een wonderbaarlijke transformatie, f****** great, al zeg ik het zelf.

Ja, ik laat mijzelf een veer in mijn eigen derrière steken. Ik heb het nodig, want ik heb al twee afwijzingen van uitgevers in casu het boek op zak. Two down, one to go.  Misschien moet ik mijn boek als een broddellap zien en gewoon met een tweede beginnen, want ik ga door met schrijven tot ik een ons weeg. Hiha!

Vind de tijger, een foto van midlife_too (bewerkt met Instagram, een iPhone app – ja, ook mijn vrienden zijn iEmanden, bourgeois maar dolgelukkig met hun apparaat)

‘Dit is een pakketje, maar deze kan met 6 postzegels verstuurd worden.’ De jongeman met het frisse, open gezicht wijst naar de twee dikke enveloppen op de toonbank. Volgens mij schelen de twee maar vier pagina’s, maar vooruit. Ik laat me vandaag niet meer gek maken.
‘En we hebben alleen velletjes met tien postzegels.’
‘U kunt mij geen losse postzegels verkopen?’
‘Nee, dat hebben we niet meer.’
‘Nou, doet u maar.’
Lang leve de vooruitgang.
‘Wilt u misschien een leuk plaatje? Een kerk of een vogel?’
Wat een schatje.
‘Ik hou niet van kerken,’ deel ik hem mee. ‘Doe maar een vogel.’
‘Dat zijn wel de zegels die u wel ouderwets met spuug moet plakken.’
‘Dat is jammer. Ik was net zo blij met die stickers,’ zeg ik.
‘Dan maar Bea?’
‘Ja, doe dan maar een Bea.’
‘Zal ik alles even plakken?’

Dertig secondes later.
‘Ik heb de enveloppen verwisseld!’ Geschrokken kijkt hij me aan. ‘Deze moet een pakketzegel en deze de zes postzegels. Het is mijn schuld, hoor! Ik zal kijken of ik ze er nog af krijg, het zou binnen een minuut nog moeten kunnen.’
Maar de zes Bea’s laten zich niet zo maar verwijderen.
‘Wat stom.’ De jongeman van het postkantoor ziet er bijna wanhopig uit.
‘Geeft niets, hoor,’ zeg ik troostend. Een klein foutje. So what? Thuis had ik de enveloppen al dichtgeplakt, toen ik er achterkwam dat ik het voorblad van mijn manuscript was vergeten. Daarvoor was ik minutenlang aan het controleren geweest of ik nu echt wel de juiste brief in de juiste envelop had gestopt om er vervolgens hyperventilerend achter te komen dat ik alleen maar deel van mijn manuscript in de envelop had gestopt.

Hij haalt er een grijze midlife man bij.
‘Zo stom van me,’ herhaalt de jongen schuldbewust.
‘Geeft niets hoor,’ zegt zijn baas. ‘Het maakt je alleen maar menselijk.’
‘Join the club,’ zeg ik en wissel een glimlach met mijn mede-midlifer uit.
To err is human, to forgive divine, had ik er nog graag aan willen toevoegen, als ik weer niet een vlaag van ik-kan-er-niet-opkomen had gehad.

In ieder geval zijn mijn manuscripten op weg naar uitgevers. Pak van mijn hart.