Category Archives: midlife as we know it

Nu ik over 99 dagen een vijftiger ben, kan het me niets meer schelen. Ik kom er rondborstig voor uit: ik heb er één, een elektrische fiets. Nooit een letter er over gelezen in dit blog? Klopt, de waarheid is slechts zeer relatief in dit midlife blogosphere.

Trouwens, ik gebruik hem slechts om naar het werk te gaan (smoes), omdat het zo ver is (smoes), en ik ook een dagje ouder word (niet helemaal een smoes). Ik geef het toe: gezeten op mijn electrische stalen ros, geneer ik me (een beetje) maar ik geniet vooral. Het is heerlijk, alsof ik constant de wind in de rug heb. Jammer dat het alleen zo druk is ‘s ochtend in de straten van Amsterdam, ik ben zo druk bezig al die langzame slakken in te halen dat de tijdswinst minimaal is, maar mijn energie spaar ik voor belangrijker zaken dan van A naar B te komen.

Nog 99 dagen te gaan.

Op 28 mei 1962 was het slecht weer, zwaar bevolkt weer, zo rond de 10 graden. Niet het ideale weer om geboren te worden, maar wat trekken pasgeborenen zich van het weer aan? Mijn nog onbewuste zelf had blijkbaar besloten een kijkje buiten de buidel te nemen. Met de weg terug voor altijd afgesloten telde ik de jaren af, vierde mijn verjaardagen tijdens regen en zonneschijn en tel ik nu in mijn 49ste levensjaar de 100 dagen af die mij resten tot aan de big five oh.

Toen ik jong was, reikte mijn horizon niet verder dan de veertig. Mensen van die leeftijd waren sowieso afgeschreven, telden niet mee in mijn jeugdig universum, en de 50 was een cijfer dat aan de rand van de wereld in het grote Niets viel.

In het Engels zeggen ze ‘I can’t wrap my mind around it’. Mijn geest laat zich (nog niet) rond mijzelf als vijftiger wikkelen. Daarom ga ik elke dag aftellen, met behulp van de foto’s van Midlife_Too. Misschien dat het besef dan langzaam tot me doordringt.

Nog 100 dagen te gaan.

Heel af en toe krijg ik de geest. Dan neem ik het pak dat ik al maandenlang geleden in mijn Lidl karretje heb gemikt uit de provisiekast en vraag aan de Grote Boodschapper of hij 600 gram slagroom (‘Staat op het pak!’) en drie bananen wil meenemen. We krijgen die avond bezoek, die kunnen mooi de taart proeven. Zo zal de Krümeltorte er uit komen te zien.

Eerst de gebruiksaanwijzing bestuderen: Haal de taartbodem uit de vorm (check!), leg op een taartschotel (check!) en hol met een eetlepel ongeveer 0,5 cm diep uit (wat weinig!), laat daarbij een brede rand van ongeveer 1 cm brede rand staan (huh?).
‘Snap jij het,’ vraag ik aan hubby.
Aandachtig bestudeert hij de verpakking. ‘Nee.’
‘Staat er bij het Duits hetzelfde,’ vraag ik.
‘Ja.’
‘Dan improviseer ik maar.’ Taartstress. Waarom bak ik zo weinig taarten? Hierom dus.

Het bezoek slaakt kreten van verrukking als ik hen vertel dat ik speciaal voor hen -leugentje om het bestwil – een taart heb gemaakt. De vreugdevolle verwachting wordt ingeruild voor hilarische gelach als ik de taart uit de koelkast haal.
‘Het lijkt wel een mislukte discus,’ klinkt er van de ene kant.
‘Niet helemaal rond, hè?’ hoor ik achter me.
Van je bezoek moet je het maar hebben. ‘Hou jullie bek,’ zeg ik, ‘Anders krijg jullie geen stukje.’
‘Het zal vast wel lekker smaken.’
Een goedmakertje. Lafbekken.

Toegegeven, het lukte niet helemaal een stuk taart af te snijden. Hij was vast nog niet helemaal opgestijfd (of hoe dat ook moge heten). Het bezoek hield godzijdank hun mond, te druk bezig taart in de mond te proppen. Hoe dan ook, over een jaar of zo probeer ik het gewoon nog een keer.

Afgelopen maandag stond er couscoussalade met tomaat en avocado op het menu. Helemaal geen zin in, bedacht ik mij glibberend op weg naar huis na het werk. Een kleine omweg naar de plaatselijke supermarkt volstond om de zuurkoolstampot met worst op tafel te zetten. Ik ga al geen dagen het huis uit zonder een dikke trui, ik ga liever de deur helemaal niet meer uit en slaap niet meer zonder een kruik uren van te voren in bed te hebben gelegd.

Geen zon te bekennen, toch word ik vrolijk van dit weer. ‘Global warming’ lijkt even iets onwerkelijks en ik heb het woord ‘waktransplantatie’ aan mijn persoonlijk woordenboek kunnen toevoegen. De Elfstedentocht gaat niet door, maar ook dat geeft niet. Bert Wagendorp zei het vanochtend al in de Volkskrant, wat heerlijk dat het leven afgelopen dagen simpel was. Het enige dat telde is of er dit weekend een kleine volksverhuizing noordwaarts moest plaatsvinden.

Alleen moet ik elke ochtend bedenken hoeveel extra tijd ik moet uittrekken om mijn werk te bereiken.

Trouwens, ook ik beschik over zo’n stoere Friese achternaam. Hadden mijn ouders daar niet zo’n geweldige alliterend geheel van kunnen maken, als Wiebe Wieling, Take Takema, Anne Anema, etc.? Wat een fantastische combi’s.

Ik twijfel. Zal ik wel of niet? Toch zeker tien minuten luister ik naar het overgaan van de telefoon, maar de hypotheek adviseur die me te woord zou staan volgens de opgewekte bankdame, is zeker een plasje gaan doen of zijn bonus aan het natellen. Hij is in elk geval niet bezig klanten te woord te staan. Bon. Wat nu? De hoorn op de haak smijten en hen middels een mail laten weten dat ze hun zaken in de bilspleet kunnen douwen? Op dat moment kraakt de lijn.

‘Dag, mevrouw MidlifeMe, sorry voor het wachten. De hypotheek adviseur en ik moesten uw situatie bespreken. Klopt het dat u op een watervilla woont?’
‘Eh, ja. Ik woon inderdaad op een woonboot.’ Krijg nou wat.
‘En u weet dat er bijzondere hypotheekcondities gelden met betrekking tot een watervilla?’
‘Ja.’
‘Dan ga ik u nu doorverbinden.’

Fuck a duck. Zeventien jaar geleden konden we slechts bij de gratie Gods een hypotheek voor onze woonboot krijgen en toen we om een piepklein overbruggingskrediet vroegen, kregen we nul op het rekest, nu wonen we volgens dezelfde bank in een watervilla.

Woonboot + zeventien jaar = watervilla.

En de speciale condities? In ons nadeel natuurlijk, want roerend goed is extra risicodragend. Watervilla of niet.

Buren van de bewoners van de watervilla

Soms vraag ik me af of er iets op mijn voorhoofd staat geschreven, als ‘aanspreekbaar voor iedereen, gekken en andere misdeelden in het bijzonder’. Afgelopen weekend was ik naar de glooiende heuvels van de meest zuidelijke provincie van dit land, Limburg, afgereisd, omdat ik er voor een feestje in Aken moest zijn. Wat een krankzinnige aangelegenheid bleek te zijn, in een ijskoud atelier waar biodansers (mensen die aan bio-dans doen – ooit van gehoord?) zich het schuim op de mond dansten. De extatische overgave aan de dans in de Bwaghwan discotheek verschrompelde tot een miserabel hoopje herinnering uit mijn studentenverleden, maar dat gaat dit blogje niet over.

In Simpelveld (what’s in a name) werd ik aangesproken door een dame die zo’n karretje op wieltjes achter zich aan trok. Peper en zout haar, soort bloempotmodel, rood verschoten jasje, bril met dikke glazen en van mijn leeftijd (ben ik bang).

‘Wat heeft u mooi haar.’
‘Dank u wel.’ Ik glimlachte.
‘Is het kastanjebruin?’ Ze hield haar hoofd schuin om mijn haardos beter te kunnen bekijken.
‘Nee, rood.’
‘En die krullen zijn die van u?’
‘Ja.’
‘U moet wel gelukkig zijn.’
Weer glimlachte ik, maar eigenlijk had ik willen zeggen: ‘Gelukkig niet.’

In vliegende vaart kom ik aangestoven op de fiets. Onnodig, de tijdmelder op de kade geeft aan dat het nog een volle dertig seconden duurt voor de veerboot vertrekt. Ik zet mijn fiets tegen de reling en ga zitten. In de stuurhut bespied ik twee petten, een met twee witte bakkebaarden, een bril en een ander met een kale kin. Op dit type veerboot zitten er altijd twee mannen in de hut, een om de klep handmatig te bedienen, een om de boot te besturen.
Ik ga zitten. Vijf, vier, drie, twee, een, geeft de tijdmelder aan. Gaan met die handel. Ik heb wel meer te doen dan op een ijskoud dek te wachten totdat de boot vertrekt. Ik draai me om en staar streng naar de kapiteins, de heren zijn druk in gesprek. Nou, nou, daar komt wittebakkenbaard al de stuurhut uit en grijnst terwijl ik kleumend op mijn vingers blaas. Hij hijst de klep op, draait zich om en komt mijn kant aangelopen. Hij neemt mijn gezicht in zijn handen (wat!), zijn gezicht tien centimeter van de mijne en zegt:” Ik was zo gezellig aan het keuvelen met mijn collega, maar ik zag je omkijken en ik dacht: dat vrouwtje (wat!) heeft zo’n haast. Ik moet maar gauw naar buiten gaan.’ Hij laat me los en verdwijnt, mij sprakeloos achterlatend.

Hallo! Ben ik daarvoor bijna vijftig geworden? Vada a su stuurhut, cazzo!!

Een goed begin is het halve werk, daarom heb ik mij vanmiddag in de zee gestort bij Castricum voor een Nieuwjaarsduik. Eerst nonchalant afwachtend met mijn badstoffen badjas dicht om me heen getrokken, haar in een knotje om vervolgens om twaalf uur precies hand in hand gillend naar de zee rennen. Het ergst was de weg terug: weer door dat ijskoude pierenbadje heen. Na afloop kon ik minutenlang geen woord uitbrengen.
Verfrissend? Ja. Hilarisch? Ja zeker! Koud? Absoluut, maar ook veel energie gevend. Ondanks een overdaad aan oliebollen en alcoholische versnaperingen de avond ervoor.

De beste wensen voor het nieuwe jaar!