Category Archives: (too) mad movies

Jarenlang als een roosje geslapen, maar nu gaat het mis. Van maandag op dinsdag, vaste prik word ik om vier uur ‘s ochtends wakker en val ik niet meer in slaap. Eerst dacht dat het aan de inspanning van de Zumba Fitness van de maandagavond lag, maar nee. Dan moet het dat ene glaasje alcohol dat ik nog durf te drinken, omdat mijn midlife systeem op tilt slaat van meer, maar nee. Heb ik een overmaat aan zorgen? Als je een kat met kleine handicap (maar 1 hersencel) niet meetelt, is er geen wolkje aan mijn middelbare lucht. Met andere woorden, het zal de overgang wel zijn. Fijn dat zo’n vaag begrip als kapstok kan fungeren van mijn slechte humeur (‘ik denk dat mijn hormonen in de war zijn’), moeheid (‘ik denk dat het mijn hormonen zijn’) en andere muizenissen.

Overigens was ik op mijn allercharmantst toen ik vanmiddag een folderaar ‘in the act’ betrapte terwijl hij tegen mijn heg buiten op straat aan het plassen was.
‘Wat bent u daar nou aan het doen?’
Hij putte zich uit in verontschuldigingen en deelde mede dat onze heg 1 van de drie plekken was waar hij zijn water liet gaan. Thank you for sharing, maar ik heb hem vriendelijke verzocht onze heg voortaan alsjeblieft over te slaan. Wat kan ik anders? Boos worden? Een bordje ophangen? U wordt verzocht niet tegen de heg aan te urineren?

Maar nu weet ik waarom het zo in dat ene hoekje in de tuin afgelopen zomer zo stonk.

Leuke cover van Gotye’s ‘Somebody That I Used to Know’ van Walk off the Earth. Met dank aan de tipgeefster!

Ik ben dol op detectives en al helemaal op whodunits. Niet dat ik een bloeddorstig of sensatiebelust type ben. Als er een stel politieauto’s op een kluitje staat, fiets ik er eerder met afgewend hoofd voorbij dan dat ik mijn hals uitrek om een glimp van een bloedend (verkeers)slachtoffer op te vangen. Voor mij geen rampentoerisme.

Toch vallen er heel wat doden in mijn favoriete genre, maar -gek genoeg – doen die er eigenlijk niet toe. Tenminste, er moet iets gebeuren dat de status quo verstoort. De levens van de hoofdpersonen van het boek moet op hun kop staan. Er moet chaos heersen, onzekerheid zijn. En wat doet de fundamenten meer op haar grondvesten schudden dan een moord? Vervolgens moet de orde hersteld worden. Daartoe verschijnt er een detective, die weliswaar vaak een drankprobleem heeft, maar die ook begiftigd is met helder inzicht en superieure intelligentie. Meestal is hij of zij ook behept met een mededogen met de mensheid dat leidt tot melancholie. Vandaar de drank.

Pas nadat we aan de hand van de detective de hoofdpersonen uitgebreid hebben leren kennen, kennis hebben genomen van hun alibi’s, motieven en beweegredenen, volgt de ontknoping. Altijd wordt duidelijk wie de moord heeft gepleegd en waarom en daarmee wordt de orde hersteld. Heerlijk. Zo voorspelbaar, en zo niet helemaal niet zoals IRL, waar de willekeur heerst en afrekeningen binnen het criminele milieu welig tieren.

Leuk ‘whodunnit’ filmpje. Goed opletten!

Ik ben niet bang voor de boze wolf, ben niet bang, ben niet bang.
Ben niet bang voor de boze wolf, ben niet bang.

Ben ik een angsthaas? Soms denk ik van wel. In mijn donkere bos zwerven genoeg boze wolven rond die me de stuipen op het lijf jagen, maar vroeger waren het er nog veel meer. Onderstaande filmpje doet mij bijvoorbeeld terugdenken aan de tijd dat ik niet in de Noordzee durfde te zwemmen. Vanwege Jaws uiteraard.  Als ik me goed herinner duurde het maar een paar jaar of zo. Veel langer duurde het voordat ik een lift durfde te betreden na het lezen van Abeltje.  Mijn jeugd moet voor een groot gedeelte gevuld zijn geweest met het beklimmen van trappen, aangezien mijn beste vriendin zes hoog woonde.

Maar ik ben ook stoer, heus. Soms sla ik een boze wolf de tanden uit zijn bek. Alleen in lectuur zijn mensen zwart of wit. En al ben ik zelf dol op -bij voorbeeld – de boeken van Agatha Christie, met een voorspelbare plot en personages die nul diepgang hebben, is een romanfiguur toch pas echt interessant als hij of zij levensecht is, d.w.z. complex, een verwarrende mix van tegengestelde eigenschappen. Dus beschouw ik mezelf als angstig stoer, of stoer angstig.

Af en toe heeft de boze wolf allang zijn tanden verloren, zoals mijn angst voor haaien. En zo niet, dan had dit filmpje vast geholpen: Shark Song, een hilarische video samengesteld met behulp van beelden uit “Jaws”

Ik ben niet bang voor de boze wolf, ben niet bang, ben niet bang.
Ben niet bang voor de boze wolf, ben niet bang.

Ik wist niet beter of het heette het ‘bûthús’, een lage vochtige ruimte met een brede goot, en kleine raampjes die aan het huis van mijn Pake en Beppe was gebouwd. Ooit moet het een koeienstal zijn geweest, maar toen ik kind was, stond er alleen nog een wringer. Zoiets als hieronder afgebeeld. Mijn grootmoeder kookte de was, als ik het me goed herinner, in een hele grote pan op het gasfornuis, waarna ze het door de wringer haalde. 

Ik vond het een fascinerend apparaat, zoals ik alles intrigerend vond in het huis van mijn grootouders: de koffiemolen aan de muur waaraan ik mocht slingeren, de kou in de keuken, de bedstee in de woonkamer, mijn Beppes kaptafel, de rommelschuurtjes achter het huis, de kamer gebouwd in de hooizolder, het warme eten ‘s middags en de eindeloze gesprekken, c.q. stoere verhalen van de volwassenen aan tafel. Ik verstond het allemaal, al sprak ik als ‘Hollands’ emigrantje geen woord ‘Frysk’. En nog steeds niet trouwens.

Als Hans Rosling aan het begin van dit TED-filmpje vertelt over zijn grootmoeder en haar reactie op de komst van de wasmachine, heeft hij mijn aandacht dan ook meteen te pakken.  En daar blijft het niet bij: bijzonder hoe hij wereldproblematiek op een heel simpele manier met behulp van heldere plaatjes uitlegt.

Hans Rosling and the magic washing machine