Categorie archief: wine & dine

Een midlife hobby: lekker eten en drinken.

Midlife Me & Weight Watchers

Geplaatst op door
6

Soms zit er niets anders op dan je bij de status quo neer te leggen. Ik vond dat ik het me kon veroorloven, als ik dan toch midlife ben, dan toch ook maar het midlife buikje c.q. zwembandje met enige waardigheid dragen. En is niet iedereen te dik tegenwoordig? Zonder veel moeite draaide ik mezelf een rad voor ogen. Maar toen ging de knoop van mijn witte broek niet meer dicht. Pijnlijk. En dan lijkt soberheid toch weer aantrekkelijker dan de grenzeloosheid. Vreselijk decadent trouwens om daarin een keuze te hebben. Ik heb me weer naar de Weight Watchers gewend, dit keer online, kan ik fijn mijn Points dagboek op de computer bijhouden. Zucht. Mezelf koekjes bij de koffie onthouden, veel water drinken, op wortels de godganse dag kauwen, ik kan het alleen onder het wakend oog van de Weight Watchers. Ik heb de eerste dag nog de punten van mijn oude eetpatroon opgetekend: 42 punten. Aantal punten dat ik van de WW mag gebruiken: 19. Tegenwoordig gewicht: 78,1 kilo. Streefgewicht: 70 kilo.
Dat jullie het weten!

Midlife Me & de wraak van de mantra

Geplaatst op door
2

Oeps. De wraak van de niet binnen 96 uur verstuurde mantra houdt ook deze week aan. Ik zal waarschijnlijk op mijn knieën naar Santiago de Compostella moeten kruipen om het bij te leggen. Maandag vergat ik sleutels voor de schoonmaakster neer te leggen, geen lekker schoon huis bij terugkomst van de broodheer. Dinsdag vergat ik mijn kickboksspullen mee te nemen en is nu mijn anger management programma helemaal in de war. Woensdag na het werk de nu bijna gebruikelijke helletocht naar de IKEA, waar ik een vreselijk belangrijk kastje moest halen, dat bij thuiskomst niet bleek te passen. Donderdag belde de #*&@! IKEA transporteur NIET op om te vertellen dat ons aanrechtblad was gearriveerd. En vrijdag ook niet. Ik heb nu genoeg van de troep!! Ik ben tot nu toe heel geduldig geweest, engelachtig bijna, maar ik wil nu weer gewoon kunnen koken.

En toen werd ik gisteren op de fiets ook nog aangereden door een jongen die stijf stond van de stress, pillen, agressie, whatever. Ik stond volkomen onschuldig met mijn lichtjes vrolijk brandend op mijn fiets te wachten totdat ik kon oversteken toen deze aso – nota bene tegen het verkeer in – tegen mij opknalde. Mijn fiets kapot, stuur scheef, band lek. Geen woord van verontschuldiging, geen sorry, alleen maar boze blikken en zonder boe of bah er vandoor gaan. Beangstigend. Het was toch niet alsof ik hem iets had aangedaan. Gelukkig werd ik – trillend van binnen en lijkwit van buiten- liefdevol opgevangen door de vriendin met wie ik had afgesproken in restaurant De Vries op de Haarlemmerdijk in Amsterdam en was het eten verrukkelijk, de bubbly – waar ik mezelf op besloot te trakteren na deze schrik – goddelijk en de bediening zeer attent. Gelukkig maar, voor een oneindig klein moment was ik al mijn vertrouwen in de mensheid kwijt. En dat voelde als een donkere bodemloze put waarin ik zou kunnen blijven vallen als ik niet uitkeek.

Op het moment dat ik dit schrijf zie ik mijn hubby in de weer met mijn fiets in onze tuin. Hij is hem aan het repareren. Wat heerlijk! Ik ga hem hem gauw verblijden met een kopje koffie. Fijn weekend iedereen!

Midlife Me & Stout!

Geplaatst op door
Reageer

Hubby op de mobiel:
“Nee, nee, nee, laten we nu niet naar Toscana gaan. Daar gaan we altijd al naar toe. Ik heb het wel gehad met die geitenkaassalade en de dubbelgeklapte pizza. Laten we iets nieuws doen. Ik heb wel goede dingen over Stout! gehoord. Ja, op de Haarlemmerdijk.”
Als hubby streng en doortastend wordt heb ik weinig keus dan me er zuchtend bij neer te leggen. Bij het woord ‘stout’ denk ik meer aan een erotische lingeriewinkel waar ik regelmatig langsfietst dan aan een hippig restaurant nabij het Centraal Station, maar deze Stout! is toch echt het laatste. En ze serveren smakeloze liflafjes. Ik vond het voorgerecht boerenkip met watermeloen, mierikswortel, gember en basilicum schuim om te rillen zo vies, maar de bediening was weergaloos en heel attent. Ik kreeg een ander voorgerecht zonder mankeren, nl. zalm met gemarineerd gerookte ananas en aardappel krokantjes, wat ik minstens net zo vies vond. Maar smaken verschillen. Misschien ontgaat mij als midlifer het concept van deze tent. Of misschien had de kok een slechte dag. Ik vond de combinatie in ieder geval interessant, smakeloos eten en excellente bediening, meestal is het andersom.

En toen moest ik achterop MIJN fiets naar huis, want hubby had zijn fiets nabij Stout! naar de fietsspeciaalzaak gebracht (get it?). Als je je ooit hebt afgevraagd waarom je nooit midlifers achter op de fiets ziet: die zijn daar niet (meer) tegen bestand. Pijn overal!

Midlife Me & Mövenpick Hotel

Geplaatst op door
Reageer

Voor hotel Mövenpick zwommen de vissen buiten het IJ.

vissen zwemmen buiten het IJ

Men vroeg George Mallory, een beroemde Engelse bergbeklimmer in 1924 eens de vraag waarom hij per se de Mount Everest wilde beklimmen. Zijn antwoord: “Because it’s there.” En waarom eet ik zoveel buiten de deur in midlife? Omdat er zoveel restaurants zijn? Mm. De naam Mövenpick kende ik alleen van ijs. Sommige mensen houden niet van kaas, tomaten, mij laat Ben & Jerry’s, softijs, Italiaans gelatio helemaal koud (ha,ha). Maar het toeval wil dat ik ben gaan eten in het Mövenpick Hotel naast het IJ. Met de tweede verdieping naar het restaurant, mooi uitzicht, het eten was redelijk tot goed (niet geweldig dus) maar de wijn (een Sancerre uit 2004) was goddelijk. George Mallory verdween hetzelfde jaar dat hij zijn geweldige uitspraak deed letterlijk uit het zicht bij de top van de Mount Everest. Poor George. Poor Midlife Me. Ik zit met een zwembandje om mijn middel dat nu toch echt niet meer weggaat!

Midlife Me & Freud

Geplaatst op door
1

Gisteren ben ik naar restaurant Freud in de Spaardammerstraat in Amsterdam geweest. Geestige naam, vooral als je bedenkt dat de mensen die er werken een psychiatrische achtergrond hebben en in het restaurant werkervaring opdoen en er scholing krijgen. Ook leuk vind ik dat ze op de website grapjes maken over zichzelf: Wel even reserveren anders wordt het een gekkenhuis……

Mooi ingericht, lekkere rustige muziek. Maar … het gaat in de eerste plaats om het eten natuurlijk. Ik vond het prima in orde. Lekker paprikasoepje vooraf en als hoofdgerecht een biobiefstuk met een lekkere Franse Bordeaux erbij. Als semi-veggie (ik verdedig me hier nu!) kies ik soms voor vlees. De bediening vond ik top. Op de vrouwen die de initiatiefneemsters van dit aparte restaurant zijn, kun je op de Libelle site, heb ik maar meteen gedaan.

Stemmen op de vrouwen van Restaurant Freud bij de Libelle

Restaurant Freud

Vanavond naar Rock Now, Rollater. Het zal mij benieuwen.

Midlife Me & Singel 101

Geplaatst op door
2

Heel lekker, hele aardige bediening, voorkomend, kortom ik snapte gisteren niet dat deze tent niet tot de nok gevuld was met mensen. De ober grijnsde breed toen ik dit hem vertelde. Grijp je kans. Aanbevolen dus.
Singel 101 in Amsterdam

Verder maar besloten op weekdagen geen alcohol meer te drinken. Met elke slok – hoe lekker ook – heb ik het gevoel dat ik een paar honderd van de grijze hersencellen die ik nog overheb om zeep aan het helpen ben. Euh … hoe heet die man ook alweer … wat is het titel van dat boek … dat soort dingen. Bovendien kan ik er echt niet meer tegen: drie wijn en ik word ‘s ochtends om vier uur wakker. Klaarwakker. En met ogen op steeltjes staar ik vervolgens tot de wekker gaat naar het plafond. Bandeloos leven, zelfs al zou je willen, kan niet meer in midlife.

Midlife Me & kreeft

Geplaatst op door
Reageer

Grote mensen zitten aan het raam in de Campveerse toren. Vanuit hun luxe torenkamerposite kijken ze neer op het Veerse Meer. Het zijn grote mensen maar ze dragen reuze slabben want ze eten kreeft. Voor een supplement van 30 euro (!) eet je in de Campveerse Toren in Veere kreeft. Kreeft is heel lekker, ik weet het (schaamrood), het smaakt als een giga gamba. In mijn culinaire dromen ga ik mij volledig aan kreeft te buiten. Maar kreeft wordt levend in het kokend water gegooid, dus eet ik geen kreeft. Het zijn foute mensen, ze zitten in de Campveerse Toren, ze zitten overal en ze eten kreeft.

En hetzelfde geldt voor (kist)kalf!

Voor de rest was het erg gezellig in de Campveerse Toren

Midlife Me & dikdik

Geplaatst op door
4

Nog meer leuke films gezien de afgelopen tijd.

The diving bell and the butterfly
Hele mooie film, prachtige beelden. Vol symboliek, maar er niet duimendik er bovenop gelegd zodat de film echt weet te ontroeren. Twee stelletjes gezien die niet midlife waren, het ene stel gewapend met een puntzak drop, het ander stel met de gebruikelijke zak chips, maar ik heb ze niet gehoord. De rest van de zaal was godzijdank o.s.m.

Oh, oh, oh, wat is de jeugd van tegenwoordig dik vandaag. Ik vraag me af (NOT!) hoe dat komt. Misschien moeten we allemaal maar aan de Ramadan doen. Een maand van bezinning en soberheid lijkt me helemaal niet verkeerd voor autochtoon Nederland. Kijk naar volgende filmpje!!

Midlife Me & dwaze zaken

Geplaatst op door
4

Het gaat me steeds makkelijker af om de voetangels en klemmen die het leven om zich heen strooit te vermijden. Ik ken de valkuilen en de doodlopende straten, ik ben er namelijk al geweest, en dus baan ik me een pad over vaste grond. Lekker, ware het niet dat ik de weg zo langzamerhand knikkebollend kan lopen. Done it, seen it and moved on. Daarin schuilt het gevaar van midlife, als je niet uitkijkt zeg je samen met Edna St. Vincent Millay, een Amerikaanse dichteres: ” It’s not true that life is one damn thing after another; it is one damn thing over and over.”
Dus, midlifers, rek je uit, trappelen met die benen, en stort je halsoverkop in het leven. We hebben geen keus, het is of dat of stikken op de vierkante millimeter.

Over dwaze zaken geproken er is een restaurant in Amsterdam dat zo heet. Tegenover het CS, lekker goedkoop, leuk ingericht, aardige bediening en goed eten. Eigenlijk too good to be true.
Dwaze Zaken

Midlife Me & Kröller-Müller museum

Geplaatst op door
Reageer

Museumbezoek is een midlife activiteit. Jammer maar helaas niet voor mij. Er zijn slechts twee dingen die ik interessant vind aan een museum: het café en de museumwinkel. Cultuurbarbaar? Ik ontken het niet. Musea zijn kerkhoven waar kunst begraven ligt. Helaas kan ik me niet altijd aan een museumbezoek onttrekken, vandaar deze kleine opsomming:

  • lunch in het Kröller-Müller museum: uitstekend
  • museumwinkel: matig (veel hebbedingetjes van onze Vincent “Starry, starry night”van Gogh)
  • beeldentuin: uitstekend, een fijn kunstwerk gevonden om lekker een boekje te lezen, tevens een speeltuin voor kinderen (die waren dan ook zeer tevreden over dit kunstwerk) – leve de toegepaste kunst!

kunstwerk in Kröller-Müller beeldentuin

De Sterrennacht (het schilderij)
Starry, starry night aka Vincent (het lied)

[ad#ad-post-met-tekst]