Dankzij de menselijke hebzucht gaat Moeder Aarde binnenkort lijden aan een mega-opvlieger  en zal ongewild aan haar midlife periode moeten beginnen. Tenminste, dat geloofde ik tot voor kort. De laatste tijd vraag ik me echter af of al die doemdenkers het wel bij het rechte eind hebben. Ik kan me uit mijn jeugd geen periode heugen dat ik winters achter elkaar glibberend en glijdend op mijn fiets besneeuwde fietspaden trotseerde. In mijn herinnering gingen er talloze winters zonder koek en zopie voorbij voordat de wereld weer wit en stil werd getoverd dankzij Koning Winter. Of vergis ik me?

Deze witte winter is de zoveelste in de rij. Zoals altijd – het is een soort Pavlov reactie – schuif ik weer met een minachtend gebaar alle exotische frutsels terzijde die meestal in de koelkast bivakkeren en ga ik voor stamppot en snert. Gisteren mij voor het eerst naar Stamppotje (ja, ook in Amsterdam-Noord!) begeven, waar een klant en klare boerenkool met worst/ gehaktbal gekocht kan worden. Helemaal niet slecht.

De Elfstedentocht – de natte media droom – is al weer in zicht. Ik overweeg serieus winterbanden voor de fiets aan te schaffen. Bevinden we ons misschien in een kleine ijstijd?
Anyway, vanavond snert.