FIFTY

Hello, big five-0,
where did the forties go?

John Agard

bron: Numberland

Haha, nog 96 dagen te gaan!

Midlife Me, over leven tussen jeugd en ouderdom -

In het kader van mijn huidige fascinatie voor het getal vijftig kwam ik op het spoor van het project ‘Fifty people, one question‘, dat menselijke connecties op verschillende plekken onderzoekt en hierover filmpjes maakt. Een ontroerende shot tegengif tegen het dagelijkse hapje cynisme dat ik dankzij de krant elke dag weer tot me neem.

Nog 97 dagen te gaan.

Midlife Me, over leven tussen jeugd en ouderdom -

Onderstaand gedicht raakt me niet (een voorwaarde om het in mijn hart te sluiten) maar geeft voldoende stof tot nadenken. Ik ben er nog niet helemaal uit n welk hoofdstuk ik inmiddels ben aangeland. Tussen drie en vier, schat ik. En jullie?

Autobiography in Five Short Chapters

Chapter I

I walk down the street.
There is a deep hole in the sidewalk
I fall in.
I am lost … I am helpless.
It isn’t my fault.
It takes forever to find a way out.

Chapter II

I walk down the same street.
There is a deep hole in the sidewalk.
I pretend I don’t see it.
I fall in again.
I can’t believe I am in the same place.
But, it isn’t my fault.
It still takes a long time to get out.

Chapter III

I walk down the same street.
There is a deep hole in the sidewalk.
I see it is there.
I still fall in … it’s a habit … but,
my eyes are open.
I know where I am.
It is my fault.
I get out immediately.

Chapter IV

I walk down the same street.
There is a deep hole in the sidewalk.
I walk around it.

Chapter V

I walk down another street.

Portia Nelson

Nog 98 dagen te gaan.

Midlife Me, over leven tussen jeugd en ouderdom -

Nu ik over 99 dagen een vijftiger ben, kan het me niets meer schelen. Ik kom er rondborstig voor uit: ik heb er één, een elektrische fiets. Nooit een letter er over gelezen in dit blog? Klopt, de waarheid is slechts zeer relatief in dit midlife blogosphere.

Trouwens, ik gebruik hem slechts om naar het werk te gaan (smoes), omdat het zo ver is (smoes), en ik ook een dagje ouder word (niet helemaal een smoes). Ik geef het toe: gezeten op mijn electrische stalen ros, geneer ik me (een beetje) maar ik geniet vooral. Het is heerlijk, alsof ik constant de wind in de rug heb. Jammer dat het alleen zo druk is ‘s ochtend in de straten van Amsterdam, ik ben zo druk bezig al die langzame slakken in te halen dat de tijdswinst minimaal is, maar mijn energie spaar ik voor belangrijker zaken dan van A naar B te komen.

Nog 99 dagen te gaan.

Midlife Me, over leven tussen jeugd en ouderdom -

Op 28 mei 1962 was het slecht weer, zwaar bevolkt weer, zo rond de 10 graden. Niet het ideale weer om geboren te worden, maar wat trekken pasgeborenen zich van het weer aan? Mijn nog onbewuste zelf had blijkbaar besloten een kijkje buiten de buidel te nemen. Met de weg terug voor altijd afgesloten telde ik de jaren af, vierde mijn verjaardagen tijdens regen en zonneschijn en tel ik nu in mijn 49ste levensjaar de 100 dagen af die mij resten tot aan de big five oh.

Toen ik jong was, reikte mijn horizon niet verder dan de veertig. Mensen van die leeftijd waren sowieso afgeschreven, telden niet mee in mijn jeugdig universum, en de 50 was een cijfer dat aan de rand van de wereld in het grote Niets viel.

In het Engels zeggen ze ‘I can’t wrap my mind around it’. Mijn geest laat zich (nog niet) rond mijzelf als vijftiger wikkelen. Daarom ga ik elke dag aftellen, met behulp van de foto’s van Midlife_Too. Misschien dat het besef dan langzaam tot me doordringt.

Nog 100 dagen te gaan.

Midlife Me, over leven tussen jeugd en ouderdom -

REMCO: Een liedje waar ik altijd om moet lachen is ‘Malambo No. 1’ van Yma Sumac (1922-2008). Deze Peruaanse zangeres was razend populair in de jaren ’50 en ’60, wereldwijd (Prins Bernhard was bijvoorbeeld dol op haar). Ze had een bereik van vijf octaven (!) en haar nummers zijn vaak erg vreemd, met een soort grommende ondertonen en gillende boventonen, soms in één nummer. Aan het eind van haar leven was ze opeens weer populair doordat de lounge-generatie haar in de jaren ’90 herontdekte. Ook kwam haar muziek in films terecht, onder meer in ‘The Big Lebowski’ en ‘Confessions of a dangerous mind’.

Toen ik met mijn vriend op Chios was draaide de eigenaar van ons pension elke ochtend ‘Malambo No. 1’ bij het ontbijt, onze dag kon niet meer stuk…

Op Youtube vond ik een filmpje van ‘Kill Bill 2′ met de muziek van Yma Sumac, al zat die muziek helemaal niet in de film! Er is helaas geen beeld van Yma die ‘Malambo No. 1′ zingt.

Midlife Me, over leven tussen jeugd en ouderdom -

“Therefore, send not to know
For whom the bell tolls,
It tolls for thee.”

John Donne

Weinig dingen zijn zeker in dit leven, zegt men, slechts belastingen en de dood. Terwijl ik over een begrafenislied aan het mijmeren ben, plopt de herinnering aan  de film Orfeo Negro als een maiskorrel in mijn geheugen. Ik weet niet meer wanneer ik hem heb gezien, vast niet in de bioscoop, hij is uit 1959, maar waarschijnlijk zat ik alleen ‘s avonds in mijn ouderlijk huis op de beige bank met roestbruine en donkerbruine ribbels naar de beeldbuis te staren zoals wel vaker.  Het is een film in zwart-wit, een contrast dat hoort bij de dood. Een beetje de madeliefjes naar boven duwen bestaat immers niet. De heldin van de film, Eurydice, vanzelfsprekend mooi en jong, niet alleen wanhopig verliefd op Orfeo maar ook gekweld en op de vlucht voor haar belager, de Dood, wordt tenslotte door de laatste meegenomen. Curieus dat ik me mijn ontroering bij die laatste scenes (als zij voor haar leven vecht) na al die jaren zo goed herinner. Zwart-wit is ook de voorkant van de LP (ja,ja, jongens en meisjes) Das Lied von der Erde van Gustav Mahler. De alt, Kathleen Ferrier, leed al aan kanker toen ze deze opnamen in 1952 maakte en het laatste lied ‘Der Abschied’ zong.

Ik zou willen dat dit lied in die uitvoering op mijn begrafenis werd gespeeld en dat iedereen volschiet zoals ik dat altijd doe als ik het hoor, want er klinkt niet alleen het ontzag voor dat mysterieuze onvermijdelijke fenomeen in door maar ook de acceptatie. En daar gaat het om, nietwaar? Te aanvaarden dat inherent aan het leven de dood is.

Hm, misschien is het beter naar ‘Der Abschied’ te luisteren tijdens het sterven zelf. Lijkt me prachtig. Een einde zoals in de film. Of is dit wat al te macaber?

Midlife Me, over leven tussen jeugd en ouderdom -

Heel af en toe krijg ik de geest. Dan neem ik het pak dat ik al maandenlang geleden in mijn Lidl karretje heb gemikt uit de provisiekast en vraag aan de Grote Boodschapper of hij 600 gram slagroom (‘Staat op het pak!’) en drie bananen wil meenemen. We krijgen die avond bezoek, die kunnen mooi de taart proeven. Zo zal de Krümeltorte er uit komen te zien.

Eerst de gebruiksaanwijzing bestuderen: Haal de taartbodem uit de vorm (check!), leg op een taartschotel (check!) en hol met een eetlepel ongeveer 0,5 cm diep uit (wat weinig!), laat daarbij een brede rand van ongeveer 1 cm brede rand staan (huh?).
‘Snap jij het,’ vraag ik aan hubby.
Aandachtig bestudeert hij de verpakking. ‘Nee.’
‘Staat er bij het Duits hetzelfde,’ vraag ik.
‘Ja.’
‘Dan improviseer ik maar.’ Taartstress. Waarom bak ik zo weinig taarten? Hierom dus.

Het bezoek slaakt kreten van verrukking als ik hen vertel dat ik speciaal voor hen -leugentje om het bestwil – een taart heb gemaakt. De vreugdevolle verwachting wordt ingeruild voor hilarische gelach als ik de taart uit de koelkast haal.
‘Het lijkt wel een mislukte discus,’ klinkt er van de ene kant.
‘Niet helemaal rond, hè?’ hoor ik achter me.
Van je bezoek moet je het maar hebben. ‘Hou jullie bek,’ zeg ik, ‘Anders krijg jullie geen stukje.’
‘Het zal vast wel lekker smaken.’
Een goedmakertje. Lafbekken.

Toegegeven, het lukte niet helemaal een stuk taart af te snijden. Hij was vast nog niet helemaal opgestijfd (of hoe dat ook moge heten). Het bezoek hield godzijdank hun mond, te druk bezig taart in de mond te proppen. Hoe dan ook, over een jaar of zo probeer ik het gewoon nog een keer.

Midlife Me, over leven tussen jeugd en ouderdom -

Afgelopen maandag stond er couscoussalade met tomaat en avocado op het menu. Helemaal geen zin in, bedacht ik mij glibberend op weg naar huis na het werk. Een kleine omweg naar de plaatselijke supermarkt volstond om de zuurkoolstampot met worst op tafel te zetten. Ik ga al geen dagen het huis uit zonder een dikke trui, ik ga liever de deur helemaal niet meer uit en slaap niet meer zonder een kruik uren van te voren in bed te hebben gelegd.

Geen zon te bekennen, toch word ik vrolijk van dit weer. ‘Global warming’ lijkt even iets onwerkelijks en ik heb het woord ‘waktransplantatie’ aan mijn persoonlijk woordenboek kunnen toevoegen. De Elfstedentocht gaat niet door, maar ook dat geeft niet. Bert Wagendorp zei het vanochtend al in de Volkskrant, wat heerlijk dat het leven afgelopen dagen simpel was. Het enige dat telde is of er dit weekend een kleine volksverhuizing noordwaarts moest plaatsvinden.

Alleen moet ik elke ochtend bedenken hoeveel extra tijd ik moet uittrekken om mijn werk te bereiken.

Trouwens, ook ik beschik over zo’n stoere Friese achternaam. Hadden mijn ouders daar niet zo’n geweldige alliterend geheel van kunnen maken, als Wiebe Wieling, Take Takema, Anne Anema, etc.? Wat een fantastische combi’s.

Midlife Me, over leven tussen jeugd en ouderdom -

REMCO: Aretha Franklin is natuurlijk nog steeds de ‘Queen of Soul’, maar toch hou ik zelf (nog) meer van soulzangeressen die meer kwetsbaarheid in hun stem hebben, zoals Candi Staton, Bettye Lavette en vooral Gladys Knight. Deze zangeres, die vele jaren optrad met haar neven, ‘The Pips’, heeft echt één van de warmste soulstemmen die ik ken. Of ze nu uptempo nummers zingt als ‘Midnight train to Georgia’ of ballads als ‘If I were your woman’, het is altijd loepzuiver en ontroerend. ‘Neither one of us’ is één van haar droevigste liedjes, over een relatie die niet meer loopt. Géén van de partners wil als eerste opstappen…

In het clipje zie je haar live optreden, in 1973, het jaar dat het nummer uit kwam.

Midlife Me, over leven tussen jeugd en ouderdom -