Hij hield zich muisstil op weg naar zijn tweede vaderland en bewoog geen spier. Zoete jongen, vertelden we hem. Toen ik in onze Duitse directiekeet (daar lijkt ons bungalowtje nog het meest op) de kattenmand opendeed, verroerde Der Adje geen snorhaar. Pas een half uur nadat ik zijn mand in de slaapkamer zette, sprong hij er snel uit om direct onder het bed plaats te nemen. Om te mediteren, grapten hubby en ik. ‘s Nachts durfde hij wel tevoorschijn komen. Een paar dagen later ook overdag en daarmee nam het verontwaardigde kattengejank toe, want Adje is in de eerste plaats een buitenkat die met de andere dieren in het bos wil spelen.

Vanmiddag was het zover. Als proloog op de aanstaande plaatsing van het kattenluik, mocht hij zijn landgoedje verkennen. Hubby en ik hielden hem bezorgd en nauwlettend in het oog. Kan een kat met een halve hersencel de weg naar huis terug vinden? Nou en of, als ook een drolletje bij de nazi buurman in de tuin als kleine welkomstgift deponeren. Sindsdien mediteert mijn roodharige prinsje op het bed in de slaapkamer en zijn zoete dromen over eekhoorns zijn deel.

Morgen overdag zal hij het kattenluik in de buitendeur moeten vinden. Ben benieuwd of deze intellectueel uitgedaagde kater dat binnen een dag voor elkaar zal krijgen. Ik hou jullie op de hoogte.