Midlife Me, over leven tussen jeugd en ouderdom

Ik twijfel. Zal ik wel of niet? Toch zeker tien minuten luister ik naar het overgaan van de telefoon, maar de hypotheek adviseur die me te woord zou staan volgens de opgewekte bankdame, is zeker een plasje gaan doen of zijn bonus aan het natellen. Hij is in elk geval niet bezig klanten te woord te staan. Bon. Wat nu? De hoorn op de haak smijten en hen middels een mail laten weten dat ze hun zaken in de bilspleet kunnen douwen? Op dat moment kraakt de lijn.

‘Dag, mevrouw MidlifeMe, sorry voor het wachten. De hypotheek adviseur en ik moesten uw situatie bespreken. Klopt het dat u op een watervilla woont?’
‘Eh, ja. Ik woon inderdaad op een woonboot.’ Krijg nou wat.
‘En u weet dat er bijzondere hypotheekcondities gelden met betrekking tot een watervilla?’
‘Ja.’
‘Dan ga ik u nu doorverbinden.’

Fuck a duck. Zeventien jaar geleden konden we slechts bij de gratie Gods een hypotheek voor onze woonboot krijgen en toen we om een piepklein overbruggingskrediet vroegen, kregen we nul op het rekest, nu wonen we volgens dezelfde bank in een watervilla.

Woonboot + zeventien jaar = watervilla.

En de speciale condities? In ons nadeel natuurlijk, want roerend goed is extra risicodragend. Watervilla of niet.

Buren van de bewoners van de watervilla

Soms vraag ik me af of er iets op mijn voorhoofd staat geschreven, als ‘aanspreekbaar voor iedereen, gekken en andere misdeelden in het bijzonder’. Afgelopen weekend was ik naar de glooiende heuvels van de meest zuidelijke provincie van dit land, Limburg, afgereisd, omdat ik er voor een feestje in Aken moest zijn. Wat een krankzinnige aangelegenheid bleek te zijn, in een ijskoud atelier waar biodansers (mensen die aan bio-dans doen – ooit van gehoord?) zich het schuim op de mond dansten. De extatische overgave aan de dans in de Bwaghwan discotheek verschrompelde tot een miserabel hoopje herinnering uit mijn studentenverleden, maar dat gaat dit blogje niet over.

In Simpelveld (what’s in a name) werd ik aangesproken door een dame die zo’n karretje op wieltjes achter zich aan trok. Peper en zout haar, soort bloempotmodel, rood verschoten jasje, bril met dikke glazen en van mijn leeftijd (ben ik bang).

‘Wat heeft u mooi haar.’
‘Dank u wel.’ Ik glimlachte.
‘Is het kastanjebruin?’ Ze hield haar hoofd schuin om mijn haardos beter te kunnen bekijken.
‘Nee, rood.’
‘En die krullen zijn die van u?’
‘Ja.’
‘U moet wel gelukkig zijn.’
Weer glimlachte ik, maar eigenlijk had ik willen zeggen: ‘Gelukkig niet.’

In vliegende vaart kom ik aangestoven op de fiets. Onnodig, de tijdmelder op de kade geeft aan dat het nog een volle dertig seconden duurt voor de veerboot vertrekt. Ik zet mijn fiets tegen de reling en ga zitten. In de stuurhut bespied ik twee petten, een met twee witte bakkebaarden, een bril en een ander met een kale kin. Op dit type veerboot zitten er altijd twee mannen in de hut, een om de klep handmatig te bedienen, een om de boot te besturen.
Ik ga zitten. Vijf, vier, drie, twee, een, geeft de tijdmelder aan. Gaan met die handel. Ik heb wel meer te doen dan op een ijskoud dek te wachten totdat de boot vertrekt. Ik draai me om en staar streng naar de kapiteins, de heren zijn druk in gesprek. Nou, nou, daar komt wittebakkenbaard al de stuurhut uit en grijnst terwijl ik kleumend op mijn vingers blaas. Hij hijst de klep op, draait zich om en komt mijn kant aangelopen. Hij neemt mijn gezicht in zijn handen (wat!), zijn gezicht tien centimeter van de mijne en zegt:” Ik was zo gezellig aan het keuvelen met mijn collega, maar ik zag je omkijken en ik dacht: dat vrouwtje (wat!) heeft zo’n haast. Ik moet maar gauw naar buiten gaan.’ Hij laat me los en verdwijnt, mij sprakeloos achterlatend.

Hallo! Ben ik daarvoor bijna vijftig geworden? Vada a su stuurhut, cazzo!!