Midlife Me & spiegel

Mirror
Sylvia Plath

I am silver and exact. I have no preconceptions.
Whatever I see I swallow immediately
Just as it is, unmisted by love or dislike.
I am not cruel, only truthful –
The eye of a little god, four-cornered.
Most of the time I meditate on the opposite wall.
It is pink, with speckles. I have looked at it so long
I think it is part of my heart. But it flickers.
Faces and darkness separate us over and over.
Now I am a lake. A woman bends over me,
Searching my reaches for what she really is.
Then she turns to those liars, the candles or the moon.
I see her back, and reflect it faithfully.
She rewards me with tears and an agitation of hands.
I am important to her. She comes and goes.
Each morning it is her face that replaces the darkness.
In me she has drowned a young girl, and in me an old woman
Rises toward her day after day, like a terrible fish.

Oud worden is een vreemd proces. Het is alleen de buitenkant die ouder wordt. Soms schrik ik als ik onverwacht een blik op mezelf werp in de spiegel. Wie is die oude persoon? Die vermoeide blik, die lijnen naast de mond. De tijdelijkheid van dit bestaan, en het onvermijdelijke einde, is de enige zekerheid die het leven biedt, een paradoxale gedachte.

zwaantjes.jpg

Midlife Me & Colin Firth

Soms moet er even aandacht en tijd worden besteed aan een lekker dingetje. En Colin Firth is natuurlijk wel een van de lekkerste der lekkere dingetjes. Zijn rol als de gekwelde romantische held, Mr Darcy, deed een hele generatie vrouwen (ook MidlifeMe) voor de beeldbuis smeulen toen hij de vijver in dook in de serie Pride & Prejudice. Die broeierige blik, een beetje norsige presence, goddelijk was het. Alles klopte aan die serie. Het is een van die dingen waarvan je wenst dat je ze nooit eerder had gezien zodat je het nog een keer voor de allereerste keer zou kunnen zien.

Voor de nodige illustratie maar weer eens bij YouTube aangeklopt:

Midlife Me & ‘t Elfde Gebod

De ideale midlife kroeg is er een waarbij de kroegbaas, c.q. – bazin vooral en in de eerste plaats een generatiegenoot is. Oorverdovend luid schreeuwen om me verstaanbaar te maken … dat heb ik gehad. En dan die muziek, kreun, die afgrijselijk technorommel. Boem, boem, boem. En we zullen nooit van die herrie verlost zijn, want over tien jaar zullen al die idioten die nu in hun gepimpte boem-boem auto’s rondcruisen, zo doof als een kwartel zijn en de geluidsknop zal dus never nooit meer op een (voor mij) aanvaardbaar niveau staan. Om het maar niet te hebben over dat dansje – jumpstyle. Ik heb het op YouTube gezien. Ik heb er maar een woord voor: simpelmans. Het zit er wel energiek uit. Zucht. Never mind, laat mij maar mijn midlife wonden in een bruine kroeg likken. En de muziek niet al te hard graag!

Midlife Me & compliment

In het midlife era komen ze niet zo vaak meer voor, maar zo af en toe gebeurt het nog wel: een compliment, en dan meestal van een viriele bejaarde. Zo ook vanmiddag. Ik was bezig mijn vouwfietsje te controleren. Had ik alle klemmen eigenlijk wel goed aangedrukt? Toen een sonore mannenstem mijn oor bereikte. “Wat een beeldig plaatje, die hoge hakken, de lange jas en het weelderige lange haar.” (Echt! Ik maak geen grapje.) Balsem voor de gewonde midlife ziel! Ik zond de krasse knar een warme glimlach. En ik wil nonchalant op mijn fietsje springen, mijn weelderige haardos in de wind laten wapperen en de wellustige senior – bij wijze van spreken – het nakijken geven. Ik pak het stuur met beide handen, ik geef een forse trap aan de pedalen en ik ga plat op mijn bek. De klem van het stuur had ik niet goed aangedraaid en was direct naar beneden gegeleden. De goed geconserveerde grijsaard riep verrukt uit dat nog nooit iemand zo op zijn complimenten had gereageerd. Furieus probeerde ik hem nog vanuit mijn liggende positie van het tegendeel te overtuigen, maar ik geloof niet dat het gelukt is.

Midlife Me & meerkoet (2)

Vanochtend spatte de melk tegen het plafond van de magnetron omdat ik naar de afwisseling van de wacht van de meerkoeten op het vlot aan het kijken was. Ja, ze zijn nog steeds aan het broeden (zie 16 april), al zijn de eieren nu al zo’n maand oud. Het zijn er zes, 6 potentiële schatjes met rode snaveltjes. De meerkoetouders zitten i.t.t. een maand geleden op de eieren in plaats van er naast en ze brengen elkaar kleine attenties zoals een takje of een stukje plastic dat vervolgens met heel veel zorg aan het steeds grotere nest wordt toegevoegd. Het lijkt heel wat maar toch heb ik er geen vertrouwen in, zijn die eieren niet allang over hun houdbaarheidsdatum heen? Het zijn van die midlife overpeinzingen.

meerkoet

meerkoet info

Midlife Me & Dr Phil

Signalement: lang, fors postuur en een glanzend eihoofd plus een vertrouwingwekkende snor. Een PI Magnum snor, zeg maar. Voornaam: onbekend. Of – bedenk nu opeens – is zijn achternaam onbekend? Gaat in ieder geval onder de naam van Dr Phil door het tv-leven , heeft een kittig klein vrouwtje aan zijn zijde en heeft tenminste twee zonen. Als het midlife leven me teveel wordt, dan nestel ik mij met mijn hoogbejaarde kat aan mijn zijde op de bank en kijken we naar de brede schouders van Dr Phil waar hele Amerikaanse gezinnen op uit komen huilen. En dan realiseren het oude harige besje aan mijn zijde en ik ons weer: midlife sucks, maar het kan nog altijd erger!

Dr Phils eigen website

Midlife Me & Sint Pieter

Het Sint Pieter plein en de Sint Pieter zelf. Teveel!! Teveel voor mij. Teveel marmer, teveel goud, teveel marmer en veel, veel te veel mensen. Protserig en blikkerig. Rai Uno maar dan in kerkvorm. Dringen bij de Pieta. Ook het Sint Pieter museum bekeken – foutje – ik word niet warm of koud van al dat klatergoud. Daarna een veel te duur broodje gegeten met een prefab omelet en het kleinste stukje kaas ooit, de Italiaanse baas werd nog nijdig ook toen ik zei dat ik het niet te eten was. Paradoxaal genoeg vond ik het toen hoog tijd om me naar de duurste winkelstraat in Rome (Via dei Condotti) te begeven om daar een troostaankoop te doen. Schoenen, ze zijn beeldig en vanzelfsprekend veel te duur.

Sint Pieter en het plein (DM = dieptepunt maximus)
romeinse voet

Midlife Me & regen in Rome

Vanochtend regende het in Rome. Dames met zonnebrillen op, verscholen onder hun paraplu’s haasten zich aan mij voorbij.

Ook in Rome zijn er nog plekken te vinden, ver weg van het massatoerisme, waar je in (relatieve) rust nog rond kunt kijken.

Het Protestants kerkhof, waar Keats en Shelley begraven liggen. Prachtige graven, heel veel groen en lekker rustig.
protestants kerkhof
Het museum Capitolini gelegen in de wijk Testaccio (de oude vuilnisbelt van Rome), waar antieke beelden tussen oude stoommachines staan opgesteld.
Musei Capitolini

Midlife Me & Rome

Roma, stad der steden, bakermat van de beschaving, waar de klassieke oudheid tot leven komt, de mannen niet verder dan mijn navel komen en de cappuccino slechts 90 eurocent kost. De eerste dag de must see sights gedaan, d.w.z. het Colosseum, Circus Maximus en het Palatino. Het was geweldig! Het krioelde van de toeristen, de rijen waren kilometers lang en we staarden allemaal naar dezelfde ruïnes en schoten met onze digitale camara’s allemaal dezelfde plaatjes. En never in a million years kun je iets voelen of voorstellen bij al die verweerde stenen vanwege de kakafonische nachtmerrie die je omringt. M.a.w. soms vraag ik me wel eens af of ik wel goed snik ben om een stedentrip te doen.

Kortom, het is nog even wennen.

D = absoluut dieptepunt
N = neutraal
* = niet gek
** = vermoeide voeten waard
*** = divina

Colosseum ** (ondanks het massatoerisme toch erg indrukwekkend)
Palatino * (vergeef me, ik was al moe)
Forum N (een hoop omgevallen pilaren, stel je er maar iets bij voor!)
Circus Maximus N (heel veel gras)