Voor het grootste gedeelte heb ik de film van achter gespreide handen gezien. Alsof dat enige bescherming zou bieden tegen de gênante scenes die zich op het filmdoek ontvouwden. Paradies: Liebe is een film over een midlife vrouw uit Oostenrijk, die naar een vakantie-resort in Kenia trekt om daar de ‘sugarmamma’ te worden van een aantal jonge zwarte beachboys.

Het zou hilarisch kunnen zijn, komisch, misschien een tikkeltje dramatisch, maar Ulrich Seidl (van de Oostenrijkse ‘depri-Kino’) maakt er een beschamend exposé over seks-toerisme van waarbij ik me uiterst ongemakkelijk voelde. Het is tot daar aan toe dat de midlife protagoniste weinig flatteus in beeld wordt gebracht, dikke blubberbuiken en borsten tot aan de navel incluis, maar de manier waarop ze haar ‘beachboys’ behandelt, verdient ook bepaald geen schoonheidsprijs. De hoofdpersoon Teresa geeft haar ‘beachboy’ aanwijzingen over het liefdesspel, die zo gênant zijn dat ik me bijna omdraaide in mijn stoel om maar niet te hoeven kijken. Natuurlijk is ze op zoek naar genegenheid en affectie en krijgt ze het lid keihard op de neus. De ‘beachboys’ doen het met haar, ondanks alle mooie woorden, alleen maar om het geld. Een lose-lose-situatie voor beide partijen.

De lezing die aan de film vooraf ging, van Peter de Bruin, NRC film journalist, was heel interessant. Heerlijk om al die achtergrond-info op een interessante manier gepresenteerd te krijgen. Maar -eerlijk gezegd – was ik blij toen de film afgelopen was. Na afloop, toen ik de drankjes voor mijzelf en hubby, aan de bar van The Eye betaalde, had ik even een unheimisch gevoel, alsof ik alles betaalde voor latere diensten in natura.

Toch een goede film met prachtige beelden. Sommige plaatjes waren bijna exotische stillevens. Of zeg ik dat alleen maar om een avond vol gevoelens van schaamte en Westers schuldgevoel zin te geven? Een excuus voor Westerse flagellatie?