In vliegende vaart kom ik aangestoven op de fiets. Onnodig, de tijdmelder op de kade geeft aan dat het nog een volle dertig seconden duurt voor de veerboot vertrekt. Ik zet mijn fiets tegen de reling en ga zitten. In de stuurhut bespied ik twee petten, een met twee witte bakkebaarden, een bril en een ander met een kale kin. Op dit type veerboot zitten er altijd twee mannen in de hut, een om de klep handmatig te bedienen, een om de boot te besturen.
Ik ga zitten. Vijf, vier, drie, twee, een, geeft de tijdmelder aan. Gaan met die handel. Ik heb wel meer te doen dan op een ijskoud dek te wachten totdat de boot vertrekt. Ik draai me om en staar streng naar de kapiteins, de heren zijn druk in gesprek. Nou, nou, daar komt wittebakkenbaard al de stuurhut uit en grijnst terwijl ik kleumend op mijn vingers blaas. Hij hijst de klep op, draait zich om en komt mijn kant aangelopen. Hij neemt mijn gezicht in zijn handen (wat!), zijn gezicht tien centimeter van de mijne en zegt:” Ik was zo gezellig aan het keuvelen met mijn collega, maar ik zag je omkijken en ik dacht: dat vrouwtje (wat!) heeft zo’n haast. Ik moet maar gauw naar buiten gaan.’ Hij laat me los en verdwijnt, mij sprakeloos achterlatend.
Hallo! Ben ik daarvoor bijna vijftig geworden? Vada a su stuurhut, cazzo!!
Jeetje, kom ik nog wel steeds heel hoopvol lezen hoe het leven alleen maar beter gaat worden krijg ik dit?! (-;
Ik moet je teleurstellen. Ik hoop nu dat ik van dat ‘vrouwtje’-gedoe af ben als ik zestig ben. Alhoewel, ongetwijfeld zal ik dan als ‘rijp besje’, ‘oud lijk’ of een andere onwelvoeglijkheid worden aangeduid.
Heerlijk! Daar moet je van genieten, hoor. Overigens weet ik zeker dat je over tien of twintig jaar nog steeds een ‘vrouwtje’ zult zijn. Sommige meisjes worden nooit oud
tja…. witbaaard zal het aardig bedoeld hebben. en dat maakt het nog maller eigenlijk. hier word ik soms als ‘young lady’ aangesproken door de mannelijke bediendes in de vleesafdeling… en ‘dear’ door de vrouwen. ik vind dat ‘dear ‘wel heel nadrukkelijk. zo van besje met een knipoog. ik voel me bovendien al ben ik 64 geheel niet aan de verlepte kant, zeg nou zelf margreet…
Absoluut, Erna!! Ik word overigens soms ook nog ‘jonge dame’ door jolige popi mannen genoemd. Heel irritant.