Sinds gisteren weet ik dat elk bezoek aan een supermarkt, een aanslag is op mijn wilskracht. Het zijn altijd dezelfde gedachtes die de schier onneembare vesting (NOT) van mijn wil bestormen. Ik wil chips. Van die lekkere zoute, met de hand gefrituurd van Burts. Gisteren niet. Gisteren had ik geen zin in chips. Geen geworstel met mijn vette-zucht-zelf bij het chipsschap in de Duitse supermarkt. Eetlust gaat namelijk niet samen met de griep.

Binnen een halve dag was ik dankzij een wel heel erg venijnige variant gereduceerd tot een snotterende schaduw van mijzelf. In de vrij letterlijke zin, niet alleen liep het water me de neus uit, maar ik had ook sterk de neiging bij de minste boe of bah in tranen uit te barsten. Zielig en verdrietig lag ik te lijden op bed. In plaats van tragisch lijdend en op zijn minst zeer interessant. Waarom is dat eigenlijk? Is het lichamelijk ongemak en de pijn (ja echt!) niet genoeg?

Echter, dankzij de griep begin ik in een afgeslankte vorm aan 2013. Ik hoef dit jaar alleen meer dan 27 films in de bioscoop te zien en dan heb ik weer aan mijn eigen hooggespannen verwachtingen voldaan.

En hoe gaat het in de tussentijd met Adje? Binnen drie seconden had hij het kattenluik gevonden. Sindsdien heeft hij het te druk om zich veel met hubby of mij bezig te houden. Hij komt wel af en toe een tukje doen op bed. Bovendien laat hij af en toe door een zacht prrrtje weten dat zijn tweede huis hem erg goed bevalt. Die zien we dus nooit meer van de zomer.