Midlife Me, over leven tussen jeugd en ouderdom

Ach, nog recent heb ik Donna met ‘Hostage’ (bij Sjef van Oekel) in mijn 30-day-song-challenge er met de haren bijgesleept (day 21 – a song that you listen to when you’re happy) en vanavond hoorde ik dat ze was overleden. De tijd is aangebroken dat  leeftijdsgenoten en generatiegenoten (bekend en onbekend) gaan overlijden. En hoe zit het met mijn eigen sterfelijkheid? Stiekem wurmt de gedachte bij me naar binnen: over 13 jaar ben ik net zo oud als Donna, ben ik er dan nog wel? En wordt het een ziekbed, een vroeg overlijden, geestelijke aftakeling of alle drie tegelijkertijd? Memento mori’s zullen met de tijd talrijker zijn als gevallen bladeren in de herfst.

In de tussentijd: rust zacht, Donna, koningin van de disco en de zwoele nummers.

Momumentaal nummer Mac Arthur Park, maar altijd mooi en prachtig gezongen.

Nog elf dagen te gaan.

Leuk artikel van de hand van Hannah Grufferman gelezen in de Huffington Post, genaamd 5 Tips for Becoming Fearless After 50.

Hieronder geef ik een verkorte weergave van haar artikel met hier en daar wat commentaar van mij. Volgens Hannah zijn er vijf manieren om overschrokken de big five oh en verder te beleven:

Bedenk dat wij (ik bijna – nog 12 dagen) een machtige groep zijn.
We zijn met momenteel met velen, al voelen sommigen van ons (vrouwen!) zich af en toe volkomen onzichtbaar. Echter, we hebben geld, veel geld. En dus macht om de zaken naar onze hand te zetten. Dus, opzouten met die keiharde muziek in horeca-gelegenheden!

Blijf delen.
Hannah wordt hier erg Amerikaans over de noodzakelijkheid om ons hart bij elkaar uit te storten, lid te worden van clubjes, intermenselijke relaties aan te gaan. Blahdiblah. Het lijkt mij persoonlijk van levensbelang in elke levensfase.

Probeer uit je comfort zone te komen.
Doe dingen die je eng vindt, die een risico inhouden, die nieuw zijn. Hoe weet je wat je kan doen, als je als een bibberend muisje in je holletje blijft zitten? Ga eruit en ga desnoods op je bek. Nooit geschoten is altijd mis. Helemaal gelijk heb je, Hannah, maar het is soms doodeng.

Formeer eigen ’lijstjes-afspraken’.
Heel toevallig doet Hannah iets met een groep vriendinnen, wat ik ook doe met Midlife_Too. Hannah noemt het de Board of Directors Club, wij noemen het onze ‘lijstjes-afspraken’. Wonderlijk hoe moeilijk het soms is om over je eigen schaduw heen te stappen, om bepaalde noodzakelijke stappen in het (professionele) leven te nemen, activiteiten te ondernemen die risicovol maar wenselijk  zijn en vervelend hoe vaak uitstel vervolgens tot afstel leidt. Midlife_too en ik hebben de door ons gewenste acties opgeschreven in lijstjes (compleet met deadlines) en nemen ze van tijd tot tijd door, waarbij het heel motiverend werkt om aan elkaar verantwoording af te leggen.  We geven elkaar zelfs opdrachten: “Mail me even dat ik op mijn lijstje moet zetten dat …. en verbind er die en die deadline voor me aan …..” De krochten van de menselijke geest zijn onnavolgbaar.

Omarm je leeftijd
Vecht niet tegen je leeftijd, zegt Hannah, maar aanvaard het (wat niet hetzelfde is als de boel de boel te laten). Wees lief voor jezelf, respecteer jezelf zoals je bent (inclusief rimpels en kinharen) en zorg goed voor jezelf. Ja, ja, ja. Ook hierbij denk ik dat dit niet aan een leeftijdsgroep verbonden zou moeten worden. 

bron: 5 Tips for Becoming Fearless After 50

Nog twaalf dagen te gaan.

Zondagmiddag, dralend voor de klerenkast dacht ik: zal ik mijn laarzen aandoen of mijn nieuwe immens hoge hakken om daar lekker op te wiebelen? Ik koos voor het laatste. Deze midlife vrouw gaat niet voor de fleecetrui of sportschoenen.

“Kun je daar op lopen?” vroeg Midlife_Too.  Die middag waren we bezig een diepgaand onderzoek uit te voeren naar de midlife kwaliteit van horeca-gelegenheden (‘Midlife in Mokum’). Een verslag volgt in een later blogje.
“Niet te lang,” antwoordde ik. Want ik hoefde alleen naar de bar te lopen om een drankje te halen.
“Biertje?” vroeg ze.
“Nou, nee, doe maar een watertje, ik heb een beetje hoofdpijn.”

Een biertje en enkele spa’tjes later stond ik bij mijn fiets. Lekke band. Been there, done that. Niet een keer maar talloze malen eerder en ALTIJD met hoge hakken aan. Het leven van een midlifer lijkt soms een lange reeks herhaling van zetten. En geen fietsenmaker in de buurt die open is op zondag, zelfs niet in de hoofdstad. Strompelend naast mijn fiets (these shoes are NOT made for walking), een opkomende misselijkheid onderdrukkend, haastte ik me dichtstbijzijnde bushalte.

Thuisgekomen stortte ik me op bed om er anderhalve dag later min of meer verdwaasd uit te komen. What happened? En nog steeds voel ik me niet top, maar desalniettemin denk ik dat ik de vijftig wel zal halen.

Nog (slechts) dertien dagen te gaan.

Nog steeds uitgeteld, ben ik bang. En geen reserve blogjes gemaakt, dat zal me leren.

Nog 14 dagen te gaan.

Hoofdpijn, misselijk en spierpijn. Ik ben even uitgeteld.

Nog 15 dagen te gaan.

“Doe die K-muziek zachter, ik kan mijn gesprekspartner niet eens verstaan,” wil ik wel eens uit volle borst schreeuwen in hoofdstedelijke horeca-gelegenheden, waarna ik beleefd vraag of het wat zachter kan. Niet alleen in cafés, ook tegenwoordig in restaurants staat steeds vaker de muziek zo ‘gezellig’ hard aan dat een normaal gesprek niet mogelijk is. De tegenwoordige jeugd – heb ik mij laten vertellen – communiceert in disco’s en op technofeesten via WhatsApp-jes met de oordoppen in.
Aldus is in 2012 heel Mokum (zo heette Amsterdam ooit) bezet door de muziekterreur. Héél Mokum ? Nee, een aantal kleine nederzettingen blijven moedig weerstand bieden aan de decibellen. In de nieuwe categorie ‘Midlife Mokum’ ga ik aandacht besteden aan die oases van rust waar het nog goed toeven is voor de gemiddelde midlifer, waarbij ik mezelf als uitgangspunt neem.
Als kritische midlife consument met uitgebreide ervaring van hoofdstedelijke horeca-gelegenheden meen ik enig recht van spreken te hebben. Mijn specialiteit: cafés en lunchtentjes.

Nog 18 dagen te gaan.

Misschien heel kinderachtig maar het is iets waar ik van kan genieten: de pont op rijden met de fiets, doorrijden tot het voordek, mijn fiets tegen de blauwwitte voorplecht parkeren, rustig blijven zitten (terwijl ik mijn voeten op de trappers houd), de wind in mijn haar voelen wapperen en bij aankomst  bij de overkant, nadat de klep is opengegaan, stevig de voeten op de trappers te zetten zodat ik zonder dat ik van de fiets ben geweest de overkant heb bereikt. Hiha! Ik mag dan wel het uiterlijk dragen van de bijna-vijftiger, van binnen ben ik nog een kind. Gisteravond kwam ik aldus uitstekend gehumeurd thuis (na weer een dergelijk huzarenstukje te hebben volbracht) om weer volledig van de leg te raken van het BPP (Blank Page Probleem).

Ik ben ook nog steeds dol op de schommel, trouwens. En de Python in Walibi, al ben ik na twee keer wel misselijk tegenwoordig. Want al is de geest is ijzersterk, het lichaam wordt (steeds) gebrekkig(er).

Amsterdam by night gezien vanaf de pont. Mooi, hè?

Ooit gehoord van het ‘blank page problem’? Ik ook niet, maar het web staat er vol mee geschreven, zoals ik  merkte toen ik welhaast hysterisch het web ging surfen gisteravond. Ik wilde een blogje schrijven maar mijn webblog was een witte pagina, 0 byte. Niets te zien van Midlife Me en inloggen kon ik ook al niet meer.

“Ik ben gehackt!” kreet ik wanhopig, indachtig mijn mede-blogster Janny die onlangs met hetzelfde probleem te kampen had.
“Wie wil jou nu hacken?” zei hubby.
Ik keek naar Adje maar die was zo druk zijn snorharen  te poetsen, dat hij geen tijd had zijn twintig klauwen in hubby te zetten.  Onvervaard ging ik aan de slag. Het werd daarom wat laat gisteravond (probleem nog niet verholpen) maar ik ben nu weer online. Hele diepe zucht van opluchting. Eerst maar bijkomen met een kopje koffie. Hiha!

Hier vond ik de oplossing voor mijn ‘blank page probleem’ >>

Nog 19 1/2 dagen te gaan.