Midlife Me, over leven tussen jeugd en ouderdom

Ongemerkt is de kilometerteller naar de honderd gekropen.
“Hoe snel mag ik eigenlijk hier,” vraag ik.
“Tachtig.”
“Oeps.” Ik haal mijn voet van het gaspedaal af.
“Met snelheid maken heb je niet echt moeite, hè?”
Inderdaad. In de spiegels kijken, gaat me moeilijker af. Eerst in de binnenspiegel, dan in de buitenspiegel, over mijn schouder kijken, ik kijk maar zie niets.  Zoals de brommer die bij de rotonde uit het niets opduikt.
“Het brommertje ging inderdaad wel snel, en je hebt nog niet het overzicht.”
“Het is ook zoveel tegelijk,” klaag ik.
“Je was vergeten in het linker buitenspiegeltje vergeten.”
Ik brom wat.
“Bij dat verkeerslichtje gaan we een draai maken.”
Mijn rij instructeur is een schatje met een fataal defect: een betreurenswaardige voorkeur voor het verkleinwoord.
“Ben je al met je theorie-examen bezig?”
“Het is zoooooo saai,” zucht ik. “Ik wilde er in de zomervakantie heel hard aan werken.”
“Misschien moet je het maar vóór de vakantie halen.”
Chipperdepips.
“Dan gaan we nu naar de snelweg.”
Joepie.  Hoe heb ik ooit kunnen denken dat de snelweg megaboring was? Het is mijn asfaltparadijs! Ik ben WEG van de snelweg. Lekker hard rijden.

Met de aanschaf van een laptop hoopte ik overal in de woonboot en vooral de tuin te kunnen werken. Het beeldscherm bleek echter zo spiegelend dat ik hem alleen maar boven in mijn studeerkamertje kan gebruiken. Dezer dagen heb ik nog een extra nadeel ontdekt, namelijk dat ik mezelf en mijn oranje en witte haar veel te goed weerspiegeld zie. Dientengevolge heb ik een groot deel van vandaag met mijn handen door mijn haar gewoeld op zoek naar een manier dat het oranje en wit in een gelukkiger combinatie op mijn hoofd gerangschikt kan worden.

Afgelopen dinsdag (de Inhuldiging) varieerden de opmerkingen van “Wat heeft u uw haar leuk oranje geverfd” (lief meisje) tot “Wat heb jij een gekke pruik op.” (brutaal jongetje) en van alles er tussenin. Ooit reisde ik door stad en land zonder dat iemand zich geroepen voelde me aan te spreken, die tijd is voorbij. Alsof de midlife mildheid die ik voel, stiekem naar buiten is gekropen, zich vastgezet in mijn gelaatstrekken en mij tot algemeen aanspreekpunt heeft gemaakt. Ik leg me maar bij het onvermijdelijke neer.

Vanochtend nog in de supermarkt. De mevrouw voor mij in de rij bij de kassa zegt lachend: “De oranje verf moet u zeker ook nog uw haar halen?”
Ik lach een beetje en zeg: “Helaas gaat dat in mijn geval nog heeeeeeel lang duren.”
Jaren.

De moraal van dit alles: Bezint eer gij met henna begint!

“Wat heb jij gek haar.” Het kind zit achterstevoren op de fiets bij zijn grootmoeder, aan haar grijze haar te zien. Hij  kijkt me vrijpostig aan.
Gvd. Dat kan ik er helemaal niet bij hebben na deze hele lange dag van werken. Nadat mijn kapper mijn haar geweldig geknipt had (doet hij altijd maar nu was het een revelatie) en mijn witte haar op listige wijze deel van een opwindende krullenbolcreatie was geworden, achtte ik het onnodig die vreselijk jeukende haarbanden nog langer om mijn hoofd te draperen.

Niet dat ik niet Amsterdammers naar mijn hoofd zie staren als hadden ze nog nooit een ‘oranje boven’ kapsel gezien, maar brutale opmerkingen? Nee.

Streng staar ik naar het onopgevoede jochie. “Goh, vriendelijk van je, zeg.” En rijdt aan hem voorbij, terwijl woedende gedachten over de onopgevoede jeugd van tegenwoordig als popcorn in mijn geest poppen. Pas later bedacht ik dat mijn ironie hem waarschijnlijk helemaal is ontgaan. En dat met de rukwinden mijn haar er misschien toch wel een heel klein beetje gek er uit hadden doen zien.

Anyway, goede kapper in Amsterdam nodig? Ga naar Hairplay.

De radio is mijn dagelijkse metgezel, mijn muzikale behang dat de noodzakelijk achtergrondruis biedt voor mijn drukke werkzaamheden. Meestal aan de rand van mijn bewustzijn, maar soms  dringt er iets in zijn volle omvang tot mij door.

Eerst is er die kraaiende lach van een bejaarde, dan klinkt er een stem die zegt: “De blije lach van een oudere is onbetaalbaar.”

De eerste vraag die zich aan me opdringt: Oh my god, ben ik een oudere? Ben ik de beoogde doelgroep van deze infantiele reclame, die eenzame ouderen aan een dagje uit moet helpen en die in ruil daarvoor gestript worden van hun waardigheid? Ben ik – de hemel verhoedde het – een van die pathetische zielen die door een frisse jongeling naar het strand moet worden gereden? Daar heb ik helemaal geen tijd voor.

Gauw naar het Nationaal Ouderenfonds gesurfd. Een heleboel info maar geen woord of ik als vijftiger samen met andere ongelukkigen in een busje wordt gepropt voor een lesje in nederigheid. De verlossing komt op de Facebookpagina van de ASN-bank, medeplichtige aan deze campagne. Praise the Lord, hallelujah, het is voor 65-jarigen en ouderen bedoeld. Dat betekent nog 15 jaar wachten totdat ik als kakelend kinds besje wordt weggezet op de radio.

Geef mij maar De glimlach van een Kind, van Willy Alberti, in plaats van De blije lach van een Oudere. Het ware sentiment is echt helemaal niet moeilijk te onderscheiden van de valse variant.